06/11/2009

Verslag Gildentocht 2009 door Sven Nijs

2de Gildentocht 100 Km te Schaffen.

Vele mensen hebben mij reeds gevraagd hoe het is om een 100 mee te maken voor iemand van mijn jonge leeftijd, welke sfeer er onder de groep zweeft bij zo’n evenement, en nog vele andere vragen. Daarom ga ik in dit artikel schrijven hoe ik deze 100 heb meegemaakt.

Donderdag 30 april, de dag die met rood stond aangekruist in mijn schoolagenda, was eindelijk aangebroken. Hier had ik een gans jaar (nou ja, minstens drie weken) naartoe geleefd en getraind om klaar te zijn voor “De tweede honderd kilometer van Schaffen”. Om 19:30 uur was het dan eindelijk zover, het werd tijd om naar de startzaal te vertrekken omdat ik de start die voor mijn groep (de 6,5 Km/uur, onder leiding van Kris Hazenbosch en Jozef “Jef” Sterckx) om stipt 20:50 gegeven zou wou gaan voorbereiden. De andere groep (die van 6 Km/uur, onder leiding van Eduard “Warre” Goyvaerts en Hugo Bonnyns) zou 10 minuten later vertrekken. Tot vlak voor de start zat ik nog met het dilemma om over te schakelen op de 6 Km/uur omdat mijn trainingsrondes nooit echt perfect waren verlopen en omdat ik van de laatste steekproef in Deurne op de Sint-Engelbertustocht absoluut niet tevreden was wegens wat ik te “slechte conditie” noem maar ik besloot toch alles op alles te zetten en de 6,5 Km/uur te proberen.

Om 20:40 nam onze voorzitter het woord om zo officieel “De 2de Gildentocht 100 Km” in te luiden en de namen af te roepen van de mensen van de “rappe” groep. Toen de voorzitter aan mijn naam kwam ging er een lichte zucht van verontwaardiging en hilariteit door de zaal en na het ophelderen van de situatie konden we eindelijk de koe (of de stier) bij de horens vatten.

Etappe 1: Schaffen -> Diest

We vertrokken vanuit de Gildenzaal richting vliegplein via de Vroentestraat. Al in deze eerste meters werden mij 2 dingen duidelijk. Het eerste aspect was dat het hier ging om een zeer sterke groep en het tweede aspect wat mij opviel was dat de sfeer op een 100 veel vriendelijker en gemoedelijker is dan op “nen 12”. Al enkel voor de sfeer zou je willen meedoen met zo’n evenement. Na het vliegveld vervolgden we onze weg richting “De Schans” om zo langs het “Hof te Rhode” en de Lazarijberg aan de Diestse ring uit te komen. Zo gingen we verder over de wallen om zo via “de sluis” uit te komen aan het provinciaal domein “De halve maan”. Op dit moment begon het echter al wat schemeren en werd de groep op een lint getrokken omdat het maar een smal paadje was. Na wat oponthoud omdat iedereen nog van een trap moest (wat in het donker moeilijker is dan je denkt, onderschat het maar niet!) staken we de “Omer van Oudenhovelaan” over om zo via de Warande en Diest-centrum uit te komen bij Pegasus, symbool van de para’s van Diest en voor ons ook het symbool van de eerste controle in “Het Wit Huis”.

 

 

Etappe 2: Diest-> Halen

Na een pauze met lekkere snacks en een verfrissende,energierijke drank (lees tafelbier) vervolgden we onze weg. Dit zou een van de mooiste etappes voor mij worden. Vanuit “Het Wit Huis” vertrokken we richting rusthuis (en nee,we hebben nooit overwogen om hier  iemand achter te laten) om zo naar de Kloosterberg te gaan. Zoals de meeste mensen wel of niet (schrappen wat niet past) wel weten is de Kloosterberg de tweede hoogste heuvel van Diest na de Langenberg te Molenstede. Na een slapend konijn te hebben wakker gemaakt bereikten we de top en hadden we een prachtig uitzicht over gans Diest-centrum. Maar we waren er niet om van uitzichten te genieten maar om ons doel te verwezenlijken. Vanaf de Kloosterberg gingen we verder richting Webbekom om onder de autostrade door te gaan en ons dan richting Halen te begeven. Na een tijdje langs de autostrade, door prachtige hollewegen (onder meer door de diepste holleweg van België) en door een boer zijn veld te zijn gewandeld (de desbetreffende persoon had met zijn ploeg het paadje maar niet moeten omploegen) kwamen we in Halen aan, preciezer gezegd waren we aangekomen aan de voet van de Bokkenberg waar de controle weer perfect op tijd voor ons stond uitgestald. De Bokkenberg is een heuvel waarvan de top op meer dan 70 meter boven de zeespiegel ligt en dat maakt dat hij hoger is dan welke heuvel dan ook in Diest. Ondertussen waren we ook al 1 mei en hadden we dus een jarige in de groep. Nadat hij van alle groepsleden (mij inclusief) de beste wensen had gekregen voor zijn verjaardag en iedereen nog wat suikers had bijgetankt was het moment gekomen om de groep weer in gang te trekken voor de volgende etappe.

Etappe 3: Halen -> Waanrode

De derde etappe was er voor mij een op onbekend terrein omdat ik in de streek van Halen en Waanrode zelden of te nimmer ga wandelen. Maar dit wil niet zeggen dat dit stuk me niet aardig heeft verrast. We vertrokken aan de voet van de Bokkenberg richting zijn top. Wie dit artikel al even aan het meelezen is (en ik hoop dat dit er velen zijn) weet dat dit een hoog heuveltje is, maar onze groep zat nog fris en vond dit zoals de Duitsers zouden zeggen

“Spielerei”. Nadat we op de top van de Bokkenberg aangekomen waren moesten we richting het dal en gingen we richting klein- Frankrijk om hier de provinciegrens Limburg<->Vlaams-Brabant weer over te steken. Op deze stukken bewees de goede groepsmentaliteit zich omdat men in de kop van het pelotonnetje zowaar moppen begon te vertellen. Na even geïnformeerd te hebben of er geen Nederlanders met de groep meegingen waagde ik erop om een paar “Goei hollandermoppe” te vertellen die zowaar succes oogsten. Doordat de moppen voor wat verstrooiing zorgde stonden we in geen tijd in Waanrode-centrum waar een sympathieke cafébazin en onze nog sympathiekere “Roadies” al reeds klaar stonden om ons op te vangen voor een drankje en “ne pistolet me kees of hesp”. Nadat de groep even een sanitaire stop had gemaakt konden we weer verder voor de volgende etappe.

 

Etappe 4: Waanrode-> Assent

Nadat we in de donkere “Waanrodense” nacht waren verdwenen stond de etappe naar Assent op het programma. Degene die Waanrode kent weet dat dit dorpje naast zijn bloemenfeesten ook bekend staat voor zijn velden en in mindere maten zijn hollewegen. Dit konden we ook merken toen we vertrokken en zelfs s’nachts immens ver konden kijken. Omdat het nacht was viel er buiten dat ook niet veel noemenswaardig te melden tot het moment dat we aan de Hermansheuvel kwamen. Dit is een heuvel die op grondgebied Bekkevoort ligt en geld als de zwaarste en de hoogste van heel Hageland (of toch tenminste van Diest en omstreken). Nadat we boven kwamen op de Hermansheuvel kwam ik echter tot de subjectieve conclusie dat ik de Kloosterberg en de toekomstig te beklimmen Luienberg en Voortberg zwaarder vind en misschien nog velen met mij, maar het is alleszins prachtig en zelfs tof om dit s’nachts eens te proberen. Een aanrader voor iedereen die s’nachts niet kan slapen!! Na de Hermansheuvel kwamen we aan de E313 die we daarna onderdoor zijn gemarcheerd om zo via de Mierenberg aan te komen in Assent-centrum waar het weer bevoorrading was en waar we afscheid moesten nemen van Ilse en Hilde die tot dan toe onze bevoorrading voortreffelijk hadden geregeld maar toen gingen slapen en zouden worden vervangen.

Etappe 5: Assent-> Scherpenheuvel

We vertrokken voor deze etappe nogal achterdoor om beton te vermijden en ik was verbaasd dat Kris hier nog zo’n mooi verborgen stukje had gevonden om door te wandelen. Opeens werden we door de tweede baankapitein van onze groep, Jef Sterckx, voorbijgesneld. Hij had er aan gedacht dat er iets verder op het parcours een gat in de weg zat en was zo vriendelijk om het voor de ganse groep op te sporen voor dat er iemand een voet in zou breken. Vervolgens kwamen we aan de Leuvensesteenweg en toen we die moesten oversteken begon het bij sommige bij het zien van een paar roze lampjes van het etablissement “Candy” het verlangen naar een extra controle te kriebelen maar zich vermannend met een doel voor ogen en er is goed om lachend stonden we al reeds voor de volgende uitdaging namelijk de Luienberg. Men vergist zich maar beter niet aan de misleidende naam van deze berg zoals ik deed want men mag dit voor mij gerust een berg noemen, dit was zowat de zwaarste die ik tot dan toe al had gedaan. Maar de beloning toen we bovenwaren was des te groter. We konden onze zondelijke gedachten die we een paar minuten eerder gehad hadden namelijk al reeds gaan opbiechten bij Jezus hemzelve. Dit hoge beeld is er vroeger gezet om de slachtoffers van WO II te gedenken maar wordt stilletjes aan minder en minder goed zichtbaar voor de mensen in het dal door overmatige begroeiing. Na een paar hoogst opmerkelijke foto’s te hebben getrokken van dit beeld vervolgden we onze weg richting Scherpenheuvel. Het bedevaartsoord bij uitstek in België na Benidorm (wat we ook al als België kunnen erkennen met al dat Belgisch vakantievolk). Reeds van in de verte zagen we al het verlichte kruis van de Basiliek, tot we er op een gegeven moment zo dichtbij waren dat we het kruis niet meer konden zien en dit luidde het feit in dat we op de eerste grote controle van deze 100 Km aangekomen waren, die zich bevond in de brandweerkazerne van Scherpenheuvel-Zichem en waar ons een overheerlijk dampend bord spek met eieren en een lekker warme zaal opstonden te wachten.

Rustpauze

Scherpenheuvel was de eerste controle waar we over onze bagage konden beschikken en daar maakten velen onder ons ook gebruik van. Maar na eventjes te hebben gezeten dreigde er een valse noot te gaan weerklinken onze tocht. Ivan, voor de meeste onder jullie wel bekend als “De man van zeefdrukkerij Karmijn” dreigde te moeten opgeven. De precieze oorzaak wisten we niet maar hij zag er alleszins helemaal niet goed uit. Gelukkig zat er een dokter in onze groep die hem onderzocht en hem afraadde om nog verder te wandelen. Maar hij wou niet luisteren en zou de 100 KM uitdoen zelfs nadat Kris gedreigd had om hem uit de wandeling te zetten. Hier kan ik maar een ding over zeggen en dat is: respect voor hem!! Ik ken er maar weinigen die hem zouden nadoen. Een knap staaltje van weerbaarheid (en misschien ook wel koppigheid). Na dit voorval bedankten we Maggy,François,Jeanine,Ine en last but not least Marc voor de goede zorgen en vervolgden we onze weg richting het einddoel.

Etappe 6: Scherpenheuvel ->Testelt

Degene die vorig jaar met ons meegegaan was voor de 100 kwam nu op bekend terrein terecht. We vertrokken te Scherpenheuvel in het donker en we kwamen zowaar al de eerste meibedevaarders tegen die naar Scherpenheuvel trokken. Dit was een interessante verstrooiing en na deze voorvallen kwamen we tot de conclusie dat de zon al terug aan het opkomen was en dat we de lampen konden opbergen. We gingen richting Keiberg om zo via stukken van de, o zo, bekende (intussen jammerlijk gestopte) Griezeltocht onze weg richting de grote baan richting Testelt te banen. Tenslotte zouden we via de grote baan Testelt-Scherpenheuvel het ontwakende dorpje Testelt en de volgende controle in het vizier krijgen. Deze controle werd verzorgd door Willy, Boni, Mariette en Rachel en hier stond ons een lekkere kom soep te wachten die Willy zelfgemaakt had. En ere wie ere toekomt ,het was heel lekkere soep. Zo stonden we in de vroegte langs de spoorweg met een hele groep soep te slurpen en ik weet niet waarom maar dit gebeuren schiep een soort van band.

Etappe 7: Testelt-> Averbode

Na iedereen bedankt te hebben vervolgden we onze tocht en zouden we reeds onmiddellijk de Voortberg bedwingen. Voor de mensen die niet weten welke berg dit is, dit is de berg in Testelt waar grote satellietschotels op staan. Deze is niet zo hoog maar heeft op bepaalde plaatsen een verschrikkelijk stijgingspercentage. Er zijn plaatsen die zelfs naar de 25% gaan. Nadat we een beetje bekomen waren van dit monster, gingen we naar het vierkensbroek om zo via de uitlopers van Averbode-dorp uiteindelijk de Averboodse bossen en de Weefberg te bereiken. De Weefberg is een korte,steile kuitenbijter waar je je niet aan mag vergissen want op deze korte stukken ben je in staat om volledig kapot te gaan. De groep had hier uiteindelijk weinig tot geen problemen mee en nadat we de uitgang van het bos hadden gevonden wandelden we richting de abdij van Averbode of de Sint-Norbertusabdij (bekend om zijn lekkere kaas) die voor de toerist in ons jammer genoeg gesloten was. Na dit knap staaltje van architectuur te hebben bewonderd staken we de grote baan over om via de “ijskreemweg” (waar jammer genoeg weer geen enkele ijskar open was , altijd tegenslag!) naar de volgende controle te wandelen waar Louis ,Irene en Zenon klaar stonden om ons nog een keer te bevoorraden.

Etappe 8: Averbode -> Peerdeposterij (Gerhees)

Dit was qua parcours de mooiste van alle etappes en dit om 3 redenen. Bos, bos en nog eens bos. We vertrokken in Averbode  via het fietspad Gerhees-Averbode om na een paar meter al reeds links af te draaien en nog een boer te gaan “ambeteren” die zijn paadje had omgeploegd (zie ook de etappe 2). Op deze manier kwamen we vlakbij de provincie Antwerpen maar toen we er bijna waren sloegen we jammer genoeg rechts af en konden we onze “drieprovincientocht” wel vergeten. Maar geen punt, want wat we hierna tegenkwamen was beter dan een rondje Antwerpen. We kregen verschillende op en neer gaande moeilijk begaanbare paden voorgeschoteld wat ik absoluut niet erg vond maar ja , ieder zijn meug zeker. Na deze stukjes kwam er wel een kleine ontnuchtering voor ons. Doordat er tegenwoordig grote stukken bos worden gekapt te Gerhees om er weer heide van te maken (welk nut dit ook moge hebben) zagen we opeens een enorme gapende leegte voor ons. Een troosteloze vlakte is volgens mijn opinie de perfecte verwoording voor dit jammerlijke schouwspel. Na dit achter ons te hebben gelaten staken we de N127 over om zo door de nog staande bossen heen ons lospunt, de Peerdeposterij te Schoot, te bereiken waar onze laatste momenten als groep geteld waren maar waar er nog wel een groepsfoto werd gemaakt en ons een smos en een drankje werden aangeboden.

Etappe 9: Peerdeposterij -> Houterenberg

Vanaf hier begon mijn eigen eenzame tocht door het grensgebied van Vlaams-Brabant en Limburg. We vertrokken vanuit de Peerdeposterij voor de laatste 36 afgepijlde Km van deze tocht. We vertrokken door onmiddellijk het fietspad over te steken en zo weer het bos van Gerhees in te duikelen. We zouden er praktisch niet meer uit komen tot de volgende controle. We gingen via de Schoterheide naar de Achterheide en van daaruit richting Houterenberg. Dit stuk stond gekenmerkt door zijn prachtige bosdreven en kleine vergeten bospaadjes. Een wandelaanrader voor iedereen! Er is een mogelijkheid om te vertrekken aan de V.V.V. toren voor afstanden van 4 tot 10 Km. Op het einde van deze etappe zigzagden we onze weg door de vroegere camping die zich op de flanken van de Houterenberg bevond.

Etappe 10: Houterenberg -> Deurne

Nadat we door Louis en Irene weer voortreffelijk bevoorraad werden aan de voet van de Houterenberg moesten we onze tocht vervolgen. We werden de Houterenberg opgestuurd die blijkbaar ooit nog had dienstgedaan als crossparcours en waarvan de sporen nog in de hellingen zaten wat deze beklimming dan weer wat zwaarder maakte maar nog doenbaar. Nadat we deze berg na een moeilijke afdaling (door het kappen van bomen lagen er veel bomen over de paadjes wat de afdaling niet makkelijker maakte) waren afgeraakt staken we de N147 over om zo aan de tweelingbroer van de Houterenberg ,namelijk de Rooienberg, te kunnen beginnen. Deze berg dankt zijn naam aan de rode kleur van het zand en was vroeger dan weer een echt crossparcours waar onder andere Geboers e.a een overwinning hebben gevierd. Tegenwoordig ligt deze berg er verlaten bij wat deze berg dan weer tot een ideaal broedgebied voor vogels maakt. Na de beklimming van deze berg staken we het plateautje dat boven op de berg ligt over om via een beginnend fietspad aan de afdaling richting Deurne te kunnen beginnen. Toen we bijna beneden waren moesten we links afslaan naar een ander fietspad dat langs een boerderij liep. Na dit paadje een tijdje gevolgd te hebben moesten we door bos en veld wandelen om zo aan de winkel “Happy Land” te komen en de straat net langs deze winkel in te wandelen op weg naar de volgende autocontrole.

Etappe 11: Deurne -> Vleugt

Dit zou de laatste etappe worden voor we de reguliere wandeling zouden vervoegen. We vertrokken op de autocontrole te Deurne om een stukje over de grenslijn van Vlaams-Brabant en Limburg te balanceren om daarna rechts af te buigen en via verschillende brede wegeltjes met mooie in bloei zijnde bomen uiteindelijk de voet van de Molenberg te bereiken die we helaas niet zouden beklimmen. Een schrale troost was het feit dat we erlangs zouden wandelen. Hierna moesten we het moeras of voor de streekgenoten “ het Willebroek” passeren. Verbazend hoe mooi dit vergeten deel van Diest wel niet is. Prachtige vijvertjes met kwakende kikkers en zoemende muggen. De mensen met hooikoorts moet ik wel afraden om rond deze tijd van het jaar het broek in te duiken omdat er dan veel pollen rondzweven. Op sommige wegeltjes daalden de pollen door de luchtverplaatsing en gingen we op sommige momenten over een “witte loper”. Na dit deel te hebben verlaten staken we wederom de N725 over om zo naar de Kruisberg te gaan en daar de “gewone” wandelaars te vervoegen. Nadat we over de immer groene Kruisberg wandelden gingen we via de Schellekensberg naar de controle op de Vleugt waar voor de tweede en laatste keer de bagage ter onzer beschikking stond.

Etappe 12: Vleugt -> Meldert (Autocontrole)

Vanaf de controle was het voor mij gedaan met de eenzaamheid en op de een of andere manier gaf dit mij vleugels. We vertrokken op de Vleugt en staken dan de N725 over om aan de kerk naar rechts te gaan naar de vroegere voetbalplein. Daarna moesten we links afslaan om een soort van rechthoek rond een veld te maken en om zo via Blanklaar naar de N29 te stappen om deze dan te dwarsen. Hierna gingen we in de richting van Geeneinde om zo naar de laatste autocontrole van deze 100 Km te gaan die voor onze groep weer perfect verzorgd werd door onze voorzitter Louis en zijn vrouw Irene.

 

Etappe 13: Meldert(Autocontrole) -> Meldert

Vanaf de autocontrole begon een van de zwaardere stukken van deze hele 100 Km. Het kan mijn mening zijn omdat ik moe was of wegens het feit dat de zon er lustig op los brandde op de kale velden van het kleine dorpje Meldert. Voor iemand die dan ook nog de Venusberg moet beklimmen na al reeds 90 Km te hebben gewandeld kan het zijn dat je de impressie krijgt dat het zwaar is. Zoals dus al reeds gezegd vertrokken we vanaf de autocontrole over de Venusberg om dan via de open velden, het Schuilensbroek (met bijhorende heuvel van 38 meter boven de zeespiegel) en Geenrode (een heuveltje van 40 meter hoogte) naar de voetbalvelden van S.K. Meldert te stappen. Vanaf hier volgden we de gewone betonnen baan om aan de frituur “Het Patatje” rechts in te slaan en langs een klein kerkpaadje uiteindelijk de “Kalen Dries” te bereiken waar de laatste controle van deze 100 Km zich bevond. Dit op een zestal Km van het einde.

Etappe 14: Meldert -> Schaffen

Vanuit de Kalendries vertrokken we langs de grote baan om zo ter hoogte van “Café De Nachtmis” over te steken en zo langs de (reeds lang) ingestorte kerk van Meldert te wandelen. Net voorbij de kerk moesten we naar rechts langs de kapperszaak van de koster van Meldert om zo via een klein paadje en langs de achterkant van de “Techno” een woonwijk te bereiken. Via deze woonwijk kwamen we op een splitsing die ons vertelde dat wij naar rechts moesten en dat de andere afstanden links bergop moesten. Een kleine 200 meter na deze splitsing moesten we al reeds links afslaan om onze laatste berg te gaan beklimmen. De Hertenrodeberg is een 57 meter hoge berg die zowel in Limburg als in Vlaams-Brabant ligt en dus zodoende de verbinding vormt tussen deze twee provincies. Tevens vormde deze streek tussen 1830 en 1837 een soort van smokkelstreek omdat Limburg pas 7 jaar nadat België ontstond bij België werd gevoegd ontstond hier elke nacht een soort van volksverhuizing. Toen we bovenkwamen moesten we naar links en daar vervoegden we de 8 Km. Met andere woorden ,het einde was inzicht. Nadat we nog een flauwe bocht naar rechts hadden gemaakt moesten we naar links om zo aan een lang stuk te beginnen wat afwisselend bergop en bergaf verliep. Nadat we dan uiteindelijk de Postbaan hadden bereikt moesten we daar nog zo’n kleine Km over wandelen. Als je iemand voorbij wandelde hoorde je dat het onderwerp van hun gesprek de 100 Km was. Dit gaf nog een extra boost ook al verklaarde sommige mensen ons voor zot. Ter hoogte van Postbaan 190 moesten we rechts af om over de gronden van de N.V. Arbor (bomenbedrijf) om daarna voor de laatste keer een grote baan over te steken namelijk de N29. Hierna gingen we via het “Duvelskot” naar Schaffen-centrum. Dit was tevens het laatste onverharde stuk van deze onvergetelijke tocht. Om aan de Gildenzaal te geraken moesten we eerst nog wel de gehele Waterstraat afwandelen om dan via het Sint-Hubertusplein oog in oog te staan met de zaal waar we een dag eerder vertrokken waren voor deze hachelijke onderneming. Met andere woorden: we waren binnen.

 

Afsluiter

Nadat we binnen waren en we elkaar gefeliciteerd hadden voor onze mooie prestatie kregen we nog een prachtig sweat T-shirt dat werd gesponsord door “Dorne-Sport” en na nog een paar glazen geledigd te hebben om terug op krachten te komen werd het tijd om terug naar huis te gaan.

 

Bedankjes

Op deze manier wil ik iedereen bedanken die heeft meegeholpen aan deze 2de Gildentocht 100 Km want hij was gewoon af. Bedankt iedereen die voor het parcours heeft gezorgd, bedankt iedereen die voor de bevoorrading heeft gezorgd dus kort gezegd: Iedereen bedankt die voor deze fijne dag heeft gezorgd.     

14:19 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

Vorige 1 2 3 4 5 6