12/02/2016

'Modderen in het land van water en modder' tijdens de voorwandeling

P1030853.JPG

Op zaterdag 6 februari vond de voorwandeling plaats van de komende, negende Gildentocht 100 km. Traditioneel wordt er om 6 uur in de ochtend gestart aan de Gildenzaal in Schaffen. Er wordt getracht hetzelfde traject te wandelen zoals dat zal gelopen worden op 29 april. De voorwandeling is een verkenning voor de baankapiteins en een generale repetitie voor de bevoorraders en bezige bijen achter de schermen van onze club. Het werd een loodzware editie. Het parcours lag er zeer slecht bij. De wegen waren veranderd in modderpaden of waren onder gelopen door de overvloedige regen van de voorbije dagen. Als bij wonder bleef het gans de dag droog. 9 baankapiteins en 5 genodigden vertrokken in de ochtend. 11 wandelaars kwamen de volgende nacht terug binnen tegen 4 uur, bijna twee uur later dan het geplande uur, tegen een snelheid van  6 km/u. Deze late aankomst was te wijten aan de uitzonderlijk slechte staat van het parcours, maar ook aan het zware karakter er van. Het is zwaar en ontzettend mooi. Ondanks het feit dat er elk jaar een nieuwe omloop wordt aangeboden, is deze editie verrassend vernieuwend.

De start wordt genomen naar Engsbergen, deelgemeente van Tessenderlo. Even piepen in de neus van Limburg en gauw terug naar Diest. Na het prachtige natuurgebied Asdonk te hebben bezocht met zijn mooi landhuis aan 'den Engelsen hof' (de wandelaars van 6.5km/u herinneren zich vast nog dit bezoek toen ze niet zo vriendelijk werden verzocht het domein onmiddellijk te verlaten), bezoeken we het prachtige Arendschot in Molenstede, Diest. Andermaal, mooie dreven door het bos, het kasteel, omgeven door grote boerderijen, waar het werk moest gedaan worden van de grote landerijen. Wij ploegen verder tot we P1030594.JPGvastlopen aan het vroeger vijvers van Averbode (Vele van ons kwamen hier met het gezin of met de jeugdbeweging zwemmen in de vijvers. Nu is alles opgekocht door Mijnheer Verbeeck. Hij wil hier topsporters aan het werk laten, massa manifestaties laten plaats vinden. Dat laatste greep de buurtbewoners bij de keel en deze stapten naar de rechtbank. Sindsdien is het hier stil en mooi onderhouden). Het pad is volledig ondergelopen. We zoeken samen met wandelaars die op het traject van Pascal for ever zitten, naar een doorgang doorheen dit broek. Al dan niet droog lukt dit en kunnen we verder. Eerste overdekte controle in de visclub van Averbode. Heerlijke mensen, zalige sfeer, lekkere koffie en verder naar het land van het water. De voortberg is mooi en best hoog voor deze streken. We beklimmen hem twee keer. Onder hem heeft hij al het water weggedrongen. Het zit opeen gestapeld in de vele weien rondom hem. Het zijn watervlakten geworden. De ark van Noë lijkt niet ver weg. In de verte houdt een goederentrein het hoofd nog net boven water. Maddy heeft het naar zin. Ze vindt het ploeteren door de modder leuk. Het doet haar beseffen dat we in het onverhard zitten. We dopen ons wandelen om naar modderen. Het kruipt niet in je koude kleren! We houden een wagencontrole aan de kerk van Messelbroek en gaan nu echt nieuw gebied in. Hier zijn we met de Gildentocht nog nooit geweest. Spannend en verfrissend. Als baankapitein heb je het traject zo'n drie tot tien keer gewandeld vooraleer de echte gildentocht plaats vindt. We volgen de waterloop, we kruisen de waterloop die uit zijn oever is getreden. Rudy probeert de voeten droog te  houden, Jef maalt er niet om (hij heeft ook wel goede waterdichte hoge wandelschoenen aan). De eerste klimmen, vals plats (voor de getrainde ardeense wandelaar) komen er aan. De konijntjes berg is prachtig. Je bewandeld hem in etappes. Trapsgewijs ga je telkens hoger. De groep wordt elke keer weer op een lint getrokken. Ook dit maakt de wandeling bijzonder zwaar. Altijd opnieuw wordt de groep uitgerekt tot een lange spaghetti sliert en dan wordt de groep weer samen gebracht tot een compact geheel. Tot hiertoe toch nog... Rillaar volgt. Het Rot is dan toch een beetje opgedroogd geraakt.P1030719.JPG Even pause. Ilse en Louis zorgen voor dranken en een havermoutreep. Sterke kost. Opnieuw door modderwegen en een volgend natuurgebied in. Hier loopt het fout. We horen een man zijn stem uit zijn keel roepen. "Ge moogt daar niet in!!! Dat is privé!!! Heeyyyy!!! Terugggkoooomèè!!!" Jef en Jef waren iets achter ons en hebben hem al ontmoet. Hij geeft aan de eigenaar te zijn en zegt dat het niet meer toegelaten is dit gebied in te wandelen. Zijn buurvrouw had ons bij het teruggaan er op attent gemaakt dat we, eens we  het natuurgebied betraden, gefilmd werden. Rudy vroeg haar dat het de VTM of VT4 was die daar voor zorgden. Mensen met geld. Een vreemd volkje. Toen ik zijn land betrad zag ik er een jagerstribune in het landschap staan. Een oude, witte terrasstoel stond in een kabinetje eenzaam te staren naar het groene natuurgebied. Hugo gaf aan dat  hij hier vroeger meermaals was doorgewandeld. De man wil in zijn eentje van de natuur genieten. Ik trachtte het te begrijpen door me in te beelden dat er bij regelmaat wandelaars door mijn tuin zouden lopen. De groep reageerde niet echt begripvol. De natuur ondergaat het lot van uitgestorven diersoorten. Ofwel worden ze ondergebracht in beschermde reservaten ofwel eindigen ze in dierentuinen. Wordt het er beter op wanneer natuurpunt, of hoe de overheid zijn natuurbeleid in de toekomst ook zal noemen, een stukje ongerepte natuur omvormt tot een goed georganiseerd park, waar de paadjes voor de wandelaar goed en duidelijk zijn bewegwijzerd. Wandelclubs hoeven niet meer voor de afpijling te zorgen. Dat heeft Natuurpunt al gedaan. De ongerepte natuur lijkt hoe dan ook te verdwijnen. Het besef deed me nog meer genieten van deze tocht. De laatste etappe naar de controle in Aarschot was een opeenvolging van paadjes die haaks op elkaar een hogere eindbestemming zochten. Jef en Jef corrigeerden hier en daar de kaart, waardoor we wat achter de groep geraakten. En dan stootte Jef Sterckx zich domweg aan schiejestiejn ( een paaltje dat de scheiding tussen twee grondgebieden aangeeft). Het leek bij aanvang wel weg te ebben, maar toen we na onze rust in café de Presley pas echt aan het klimwerk begonnen, gaf zijn knie aan dat dit niet ok was. Jef wou geen risico's nemen en besloot voor  het eerst in zijn leven een 100 km tocht te staken. Wij raakten de stadskern van Aarschot even aan en trokken snel terug de natuur in. Het is verwonderlijk hoe dicht de prachtige natuur hier langs de stadskern ligt. We passeren de Orleanstoren. De legende gaat dat hier één van de bewakers een arend schoot. De plaats waar de arend neer viel zou van dan af Arendschot heten, wat we nu kennen als Aarschot. Het is een voorrecht te kunnen wandelen met Hugo en Filip Bonnyns. Vader en zoon zijn geboren en getogen in Aarschot. Ze zijn waardevolle gidsen tijdens deze voorwandeling. Het is daarbij ongelofelijk dat Hugo op zijn leeftijd van 75 jaar deze winterse tocht nog aangaat. Wat een karakter! We P1030793.JPGbezoeken zijn 's Hertogenheide. Langs deze kant woont Hugo, hier maakt hij lange wandelingen met de hond. Wij slingeren doorheen het gebied. Bospaden nemen ons mee naar heidegebied dat door de Diestiaanse heuvels loopt. Wat is het hier mooi. Op 30 april zal de ochtendstond ons toelachen. De heuvel volgen zich op. Verharde wegen zijn slechts verbindingen tussen Hagelandse heuvels. Die kort maar krachtig zijn. Het laatste stuk van de groepswandeling hebben we aangevangen. Om de eeuwenoude wijnmuur te bereiken moeten we velden oversteken. We blijven hier tenslotte liever op het gebergte. De druivenranken verschijnen voor het eerst aan de horizon. De groep merkt op dat het één van de meest gevariëerde Gildentocht is van de voorbije. De wijnmuur overbruggen we. Deze muur werd twee-driehonderd jaar geleden gebouwd om de druivenranken te beschermen tegen de gure wind die de kostbare vruchten zou kunnen vernietigen. Al in die tijd werd er wijn gemaakt in deze streek. Er wordt wel meer beweerd dat Frankrijk zijn wijncultuur heeft overgeërd van België. In de Keltische periode zou er in onze streken veel wijn zijn geproduceerd.  Mariette en Willy staan traditioneel klaar om de laatste controlepost te verzorgen met warme soep. Op 30 april nog even tijd vrij maken voor een groepsfoto en dan gaan de poorten open. Reeds op 51 km. Tijdens de voorwandeling blijven we in groep. Sven verlaat ons. Hij had op voorhand aangegeven niet het gans traject mee te wandelen. Alles op zijn tijd. Maar ook voor hem was deze zware maar mooie editie in de benen gekropen. Vang dit begin niet te snel aan. De beninksberg komt er aan. Hier klim je enkel tientallen meter echt naar boven. De overgebleven groep maakt even tijd voor een groepsfoto. De avond valt we trekken naar Nieuwrode, waar we zullen ontbijten in de voetbalkantine. Hiervoor is het gebied Kluis volledig geasfalteerd. We vermoeden dat velen onder ons dit niet erg zullen vinden. Het is zwaar. Guy en clubmakkers wachten ons op met lekkere warme koffie. Fons van onze club heeft de bagage bij. Wij eten boterhammen met gebakken ei. Dank je wel Stefan Mertens om ons te trakteren op heerlijke clubs en eitjes van jullie Smulhuisje! Een aan te raden broodjesbar in het Looise (Tessenderlo). Ook Filip heeft last van de knie. Hij ziet af, maar  Bonnyns een cynoniem voor niet opgeven. De avond is gevallen, de hemel vertoont mooie sterren. "Schoon weer moet ge verdienen", zegt Maddy ons. Ik hoop dat velen van ons hun communiezieltje nog op zak hebben (en bij zonden het even over de haag hebben gesmeten...). De tocht wordt nu minder uitgesproken heuvelachtig. Een mooie vergeten holle weg brengt ons bij de steenweg boven. We verlaten hem om het Mostingbos te betreden. Het pad dat we bewandelen twijfelt tussen het bos en het weiland. In het bos ontmoeten we eeuwige drassige dreven. We ruilen het bos om voor opnieuw druivenranken. De natuur neemt ons mee, weg van de drukbevolkte oorden. Hopelijk krijgen we de toelating van enkel gemeenten om hier te mogen vertoeven. Het gevaar sluipt hier in één weilandpadje. Wordt ons de pas afgesneden, dan zullen we een stuk verhard boven langs de autostrade erbij moeten voegen. Wij trekken een pad doorheen een veld. Terwijl de kaart hier nog een duidelijk pad aangeeft, heeft de boer onverwijld verder geploegd. Wij hopen dat de ambtenaar van dienst dit pad niet is vergeten! Filip kan echt niet meer. Ik maan hem aan om de tocht te staken. De Wase 100 is op komst. Nu geen tijd om verdere risico's te nemen. het pad mag dan wel vlakker zijn geworden, de modder doet elke pas lijken op een evenwichtsoefening. En dat kruipt in de knieën. De groep wordt kleiner. Ik check nog even een stuk lager gelegen weiland, merk dat het overbrugbaar is. We zetten deze moeilijke tocht, ondertussen in het donker, verder. De dreef die hier op volgt ligt er gevaarlijk bij. Hugo komt, ondanks zijn wandelstok ten val. Hervé krijgt het moeilijk en stelt de zin van deze voorwandeling in vraag. Elke honderd kilometer tocht kent zijn laagtes. De groep kraakt. Ondanks dit wonderschone landschap. Maar het wordt gecamoufleerd door het donker. Ook dat is de Gildentocht, hoe je hem ook bewandeld, elke keer vragen wandelaars zich af of het niet mooier is de tocht omgekeerd te lopen. Dat zal dit jaar niet anders zijn. De wandelaars van de voorwandeling hebben het voorrecht alle trajecten in het daglicht te kunnen wandelen. We hebben het Mostingbos is ingeruild voor het Tienbunderbos. We dribbelen langs de flanken van deze heuvel op en neer. We gapen naar de helling. Na enkele honderden meters vallen we tenslotte de diepte in en komen we een wei uit die ons terug wat omhoog doet gaan. We trekken nu naar Tielt-Winge. Het meest verharde stuk van onze negende Gildentocht. We houden halt in de sporthal. Gunther ontvangt ons hier in zijn pas vernieuwde cafétaria. De tapkranen vloeien rijkelijk. Een boerke stella smaakt hier echt wel heerlijk, al ben ik eigenlijk geen stelladrinker. De meesten onder ons laten het zich smaken. Na deze rust gaat het terug de natuur in. Ik heb besloten, om geen risico te nemen en een stuk van het Ralisbroek in te ruilen voor verhard. Een verantwoorde keuze die niemand me kwalijk neemt. In geen tijd zitten we terug op het parcours. We kruisen de baan Diest Leuven en zoeken terug onze voorzitter op doorheen de heuvelachtige fruitgaarden. We hebben inmiddels een achterstand opgelopen van een klein uur. We blijven nu in de heuvelachtige appelgaarden van het Hageland. De watertoren van Bekkevoort nadert. We dalen in een prachtige holle weg naar het Kerkhof en ontmoeten er Willy en Maria. Een laatste wagencontrole vooraleer we de wandelaars van de kortere afstanden zullen ontmoeten. We hebben hier een 77 km afgelegd. Het tempo is gezakt. We willen deze groep kost wat kost binnen krijgen. We hebben al te veel mannen moeten afgeven. De vrouwen Hilde en Maddy zijn nog in super vorm. Dit jaar hebben we opvallend veel vrouwen die zich hebben voor ingeschreven. Een boeiende trend! We betreden het Kaggevins veld. Bekend gebied voor de Gildentocht. Maar de wegen en paden die we nu  hebben uitgekozen verschillen van de vorige. Alex had met de overvloedige regen al enkele alternatieven uitgetekend. Hier bleek dat dan weer niet nodig. De natuur is soms onvoorspelbaar. Kaggevinne controle op 84km. Wij maken gebruik van de gastvriendelijkheid van 't Goegedacht. Het is nacht velen van ons zijn of worden moe. Het is een zware 100 km zo vroeg in het jaar in dit barre landschap. Ik tracht de groep op tijd, na 20 minuten terug op stap te krijgen. Het is al een tijdje moeilijk om het strakke schema te blijven volgen. Achter het centrum de enige (verharde)weg naar boven en dan duiken we iets ongewoner naar beneden richting zichem's veld. Eens we dit veld hebben bereikt gaan we langzaam maar zeker opwaarts tot we de eerste wegen van Zichem zullen bereiken. Deze trage klim heeft de groep nog meer uitgeput. Gelukkig heeft Fons deze echt wel noodzakelijke wagen controle bemand. Heerlijke zelfgemaakte wafels en genoeg drinken. En dat na amper 4 km van de vorige controle. Peter Vos, die Daniel De Bleeckere, wegen afwezigheid, zal moeten vervangen, geeft aan dat hij het hier ook heel moeilijk heeft. Verder gaan. We laten de Maagdentoren links van ons liggen en gaan voorbij het station van Zichem op zoek naar het broek van Molenstede. Hier hebben weinigen van ons tot nog toe gewandeld. Eigenaardig. De weg loopt dwars door het sompige broek, dat wordt bevoorraad door de Demer. Maar het blijft er wonderwel droog. In Molenstede hebben Mariette en Willy er andermaal voor gezorgd dat de Molensteen is opengebleven. We zitten ver achterop ons schema. Wat een triomfcontrole zou moeten zijn, zoals de voorbije jaren, is nu een moment van terug op krachten komen om het laatste stuk van 7.2 km te beëindigen. Ik heb ondertussen ook last van de knie. Niet goed. Het laatste stuk gaat voor iedereen wonderwel goed. Het is zeer gevariëerd. Nog wel twee klimmen, maar de tocht eindigen over het Schaffens vliegveld, maakt het heel speciaal. Voor ons bijzonder speciaal, vermits onderaan de ganse vlakte onder water staat. De voeten worden een laatste keer getrakteerd op natuurlijk regenwater. En dan, eens uit de kazerne, is het maar een boogscheut van de finnish. Wat een wandeling, wat een reis door de natuur, wat een avontuur. We kijken er naar uit om met alle gildentocht leden dit avontuur opnieuw te laten beleven!

tot binnenkort!

Kris

 P1030631.JPG

17:11 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

Inschrijvingen afgesloten voor nieuwe leden

Alle wachtlijsten zijn vol. Er kan niet meer ingeschreven worden door wandelaars die de Gildentocht in 2015 NIET hebben mee gedaan. De deelnemers van vorig jaar hebben nog de tijd tot 2 april om zich in te schrijven. Op 3 april gaan de reservelijsten onverbiddelijk van kracht. Er zijn in totaal 35 wandelaars voor ingeschreven. Er staan veel meer wandelaars ingeschreven omdat velen zich op verschillende lijsten inschrijven. Vandaar dat je achter de naam (2) of (3) of (4) ziet staan. Dit cijfer wijst op de voorkeur van de desbetreffende wandelaar.

16:01 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |