22/04/2015

Verslag van de verkenning van de nakende Gildentocht 2015

Op 21 maart hebben we de achtste Gildentocht verkend. Het was een koude, wisselvallige dag. Prachtige wolkenmassa's werden belicht, doorlicht door de zon. Enkele minuten later regende het oude wijven. Wij hopen dat we die dag de regen hebben meegenomen, ver weg van 30 april en 1 mei. De prachtige paden en weilanden hebben we laten liggen.

We vertrokken met de grootste groep ooit voor een voorwandeling. Hugo was de enige baankapitein die er niet bij kon zijn. Onze trouwe Eurodaxer bouwde ook deze dag aan een mooie arend. Hugo werd opnieuw vertegenwoordigd door Filip. Hij werd geflankeerd door twee dames, Chris Glassée en Hilde Krols. We waren blij dat we bij de voorbereiding werden bijgestaan door deze dames.

De wandeling startte rustig door het Webbekoms broek. Het overstromingsgebied laat één onverhard pad binnenkijken in zijn diepste geheimen. Dit pad volgden we, onze ogen keken nieuwsgierig rond. Eens de weg van Diest naar Hasselt overgestoken, ontving de eerste holle weg van de tocht ons. Kasseien en naar boven. Goede morgen! Modderige paadje langs de vestigingen van Toyota en we daalden alweer naar beneden. De eerste controle wachtte in Webbekom. Ons trouw team Louis, Ilse en Dries goten de warme koffie op. Het koekje was er gratis bij.

Wij wandelden Limburg in met Halen als ontvangstcomité. Na onze tweede klim, in twee etappes, opende de velden van de Loksbergse vlakten zich. Hier was de wind de baas. De paden tekenden zich terug beter uit dan enkele jaren geleden. We besloten toch wat extra pijlen hier te hangen als 30 april nadert. Loksbergen gaf zijn bergen prijs tot aan de volgende controle. Een mooi pad net voor deze controle dwong de groep zich op een lint te trekken. het zou de laatste keer niet zijn. De controlepost kwam hier van pas. Zware etappe. Op deze dag hadden we onze controlepost de loef afgestoken. De bank stond er al wel. Prachtige vergezichten wisselden zich opnieuw af met afdalingen, die al even snel afgelost werden door holle wegen die naar boven slingerden. Alsof ze in een rij stonden te wachten op ons. Even rusten op deze vlakten. Er waren nog meerdere pittige klimmetjes op komst. We besloten vijf minuten bij te steken bij de twee laatste groepen (6.0 en 6.1).

P1030221.JPG

 

Onderweg kwamen we onze vrienden van Wandelend Paal tegen. Het deed ons vermoeden dat zij deze prachtige regio dra ook zullen aandoen! wij arriveerden vervolgens in Waanrode, waar we de eerste overdekte controle aandeden na 22 km. Een langere pauze brak aan. Van hier af werd het parcours wat minder zwaar. Na enkele paadjes vanuit het centrum doken we opnieuw de velden van het Hageland in. de fruitbomen stonden nog steeds in formatie, rijen dik. De paden er langs waren meestal doorheen het gras. Een parcours dat zich na ettelijke kilometers zou laten voelen. We zaten nu op het langste non stop traject van 10 km. Daniel De Bleeckere kreeg last van pijn in de rug. de korte, felle hellingen, hadden de zwakte in zijn rug terug aangewakkerd. Hij besloot geen onnodige risico's te nemen en werd opgepikt door de controlewagen ter hoogte van Miskom De best getrainden kunnen een slechte dag hebben of periodes van blessures doormaken. Wij trokken verder naar Kortenaken, geflankeerd door het fruit. de zon was van de partij. Het was genieten. Mooie natuur, warme mensen. 100 km wandelen is altijd een beetje vakantie.

P1030268.JPG

De volgende autocontrole wenkte. Eten en drinken waren een welgekome gast op onze queeste.Even verhard, stevig klimmen en opnieuw de fruitgaarden in. Een klein pad is vergeten door de boer en vervolgens weggegomd, opgeslorpt in het weiland. wij zoeken ons een weg doorheen de zware bijna kleigrond. Dit vraagt kracht. We wandelen nu eindeloos door de velden,langs fruitgaarden. In de verte is er een kasteel zichtbaar. Het kasteel van Bets biedt ons de mogelijkheid aan zijn poorten een volgende autocontrole te voorzien. Nu moeten we maar 5 km verder wandelen tot een volgende overdekte rust. De visclub Moed en geduld zit al geduldig op ons te wachten in hun kleine en gezellige kantine. de clubs smaken zoals altijd. We gaan op zoek naar het toilet langs de visvijvers en vertrekken zo wat later. Een bruggetje helpt ons de Velpe over te steken. de zandzakjes zijn hier nog maar pas verwijderd. Bij hevige regenbuien overstroomt deze rivier dikwijls in het centrum van deze gemeente/stad. Naast het water staat nog een verloren stalling, waar de paarden aan gebonden werden. de watermolen iets verderop gaat ook deze tijd terug in. Je moet goed kijken hoor, anders ben je er voorbij. Hij ligt rechts van je achter de huizen. Op 30 april passeren we hier tijdens de nacht. Voor velen zal dit stuk welkom zijn. Noem het een overgangstuk tussen de fruitgaardenroute en het nakende schulens meer. We maken even kennis met Herk-de-Stad en gaan langzaam maar zeker naar het prachtig natuurgebied het Schulens Meer. Eens in dit gebied, ben ik toch blij dat we een uurtje verhard hebben moeten lopen. Wat een vruchtbaar land. Voor mens en dier. Het land is ontgonnen geweest, bewerkt. Wilde dieren hebben het hier ook naar hun zin. Trekvogels, reeën,... Tijdens onze verkenning enkele maanden geleden hebben we een aantal reeën ontmoet. Het blijft adembenemend een wild dier ontmoeten tijdens een wandeling. Op 1 mei zal de rust hier verstoord worden door vier groepen enthousiaste wandelaars. De laatste kilometers in groep worden hier afgelegd. Klaar P1030339.JPGom de pace car te passeren, zitten sommige wandelaars al klaar om aan te vallen, op zoek naar de pijlen. Maar eerst ontmoeten we het meer zelve. Hopelijk op 1 mei met mooie zonsopgang. Wij mochten vandaag genieten van prachtige wolkenmassa's die werden verlicht door een zon die maar al te graag ons vergezelde op een lange maar mooie wandeling. Wij trokken verder zonder pijlen. Sven trok van hier uit huiswaarts. Hij had er intensieve weken opzitten vanuit zijn opleiding. Normaal had hij dit jaar niet van de partij kunnen zijn. Maar het het gemis zou te groot zijn geweest, denk ik. Sven werd op 1 mei 2008 16 jaar. Hij vertrok als 15 jarige en kwam aan als 16 jarige. Vroeger kan je een 100 km niet wandelen. De familie Nys heeft de club en de 100 km altijd met hart en ziel gesteund. Zo wordt het een stuk van je leven. Mijn zoon wou na de bevoorrading van vandaag ook aanwezig zijn op 30 april. Alles op zijn tijd, jongen. 12 jaar is nog wat te jong. Met Sven er op 1 mei bij zullen we bij leven en welzijn met 12 wandelaars aankomen die alle Gildentochten 100 km hebben beëindigd. Dit jaar zullen we voor het eerst zonder Dré Janssens en Jan Franssens op stap gaan. Dré is eervol gestopt met de lange afstand. In alle stilte, zoals hij dat het liefst heeft. Hier wil ik hem toch even vernoemen. Even. Dré heeft ook één keer een voorwandeling meegedaan. Elke 100 km van Schaffen was hij er. Jan Franssen was klaar om niet op te geven. Toegegeven, het wordt moeilijker, maar ne scout van voor den oorlog krijgen ze niet klein. Was het niet dat hij een klein auto ongelukske had voorgekregen. De borstkas laat nog genen lange afstand toe. Jan zit al wel in zijnen hof alles proper te houden. Maar moed Jan! We gaan jullie missen jongens!

Terug naar wandeling. Hilde wordt ambetant van mijn oorwormen die ik in de groep gooi. Ken je dat een oorworm? zo'n stom melodietje waar je gans de tijd mee in je hoofd blijft zitten. We passeren station Schulen om zo naar vijverheide te gaan. het water blijft stil rondom ons. De paden blijven droog. Wat kan water toch rustgevend zijn... Ondanks de ruime bevoorrading grijp ik toch even naar wat overgebleven rozijntjes. Krachtvoer. Geen nood, het avondeten staat al te wachten. Geen spek met eieren tijdens de voorwandeling. Pasta voor iedereen. Hij blijft fantastisch in zijn formule. Zenon blijft even enthousiast. Volgend jaar voorzien we voor de dislikers van pasta bokes met ei. Al is het maar om van het gezaag van Filip af te zijn. We doden de saaie momenten met op elkaars kap te zitten. 

Lang genoeg gezeten in deze mooie taverne. We steken 'de ring' van Lummen over en zitten onmiddellijk op de akkers van een nakende boerderij met slotgracht. Het kasteel bevindt zich er achter. De weilanden prijken nu eindeloos voor ons uit. Wij wisselen ze af met stroken bos, waar de modder vergeten is achter gebleven. Het wordt avond en we passeren kasteel St.Paul. Lang geleden werden er memorabele feesten gegeven op dit kasteel.

Zo trouwde er een koppel uit Tessenderlo. De moeder van deze vooraande familie vertelde tegen iedereen dat zij een feest zouden geven dat men later nog over zou spreken. Zo geschiedde. Toen de gasten aan de vis begonnen, ontstond er paniek in het gezelschap. Iedereen stormde naar de toiletten of naar buiten. Men was ziek geworden. Het was een ravage. Alle gasten moesten naar het ziekenhuis worden overgebracht met een voedselvergiftiging. Maria vroeg aan de plakker of hij haar wou helpen met zoeken naar haar gebit. De plekker zocht in het toilet en vroeg haar welk gebit het was van de meerder gebitten die hij in de hand had.

Zo vertelde Alex dit verhaal wanneer we het kasteel passeerde. Alex is een wandelende gids. Hij heeft vele anekdotes in de schuif liggen, wanneer je met hem ergens passeert (zie verslag voorwandeling 2014). Een nuttige tip voor de wandelaars van de laatste groep 6.0 die met hem meewandelen.

 We arriveren op de volgende controle in Rekhoven. Uitzonderlijk hebben we een wagen neergepoot o deze prachtige plaats in het bos. Het bankje doet dienst als openlucht controle. De banaan die George ons geeft is een lekker dessert van het heerlijk menu dat we hebben gekregen. Hier wijzigt het parcours. Een prachtig stuk langs de autostrade met geheimzinnige bomen en bruggetjes is enkel voorbestemd voor dier en natuur. De mens is hier niet langer welkom. Alex verzekert me dat het alternatieve stuk zeker zo mooi is. Hier nu in het donker zie ik er weinig van, tenzij de weerkaatsing van de maan op het water van deze vijvers. Het klaverblad van Lummen is duidelijk in onze buurt. Gek hoe groot het contrast is terwijl wij in mooie natuur en bos vertoeven. We passeren nu enkele rijen huizen, kerkepadjes om zo de controle van Larem aan te doen. Ook Maria en François zitten verscholen in het bos. Zij zijn de voorbode van één van de mooiste stukjes van de tocht.

We trekken door overstromingsgebied. Gras, padjes tussen de moerassen. De nacht ademt stilte uit. De maan kijkt tevreden toe. Dit moment mag eeuwig duren. Hier neem ik een foto van die ik opslaag onder mijn hersenpan. Een herinnering die ik graag vasthoud, koester. Dit moment mag eindeloos duren. De kadans is perfect, het lichaam voelt juist aan, mooie mensen rondom mij...

We moeten onze overdekte controle van het school in Lummen overslaan. Mariette, Willy en Louis staan aan de auto op ons te wachten. Wat is het koud. De wind gunt ons geen comfort. Mariette en Willy komen van een feest. Maar zij moeten en zouden kost wat kost ons bevoorraden. VOS Schaffen. Wat een inzet! Ook achter de schermen is de inzet en de arbeidsvreugde even groot. Lang blijven we hier niet. Ook Filip krijgt terug last van een blessure aan de rug die terug de kop op steekt. De lange afstand vindt elk kwaaltje in je lijf. Alles moet kloppen. Je verbergt geen gebreken. Een vroeger of late kilometer vindt ze wel! Maar Filip panikeert niet. De Bonnynsen hebben een groot doorzettingsvermogen. We naderen de duizendjarige ijk en zijn tweehonderd jarige jonge compaan. Met de wind en de maan die er door schijnt lijken ze wel tot leven te komen. Zouden het enten zijn? Zouden ze kunnen praten? Sjonge, het wordt laat. Ik begin vreemde gedachten te krijgen. Tolkeen waant al door mijn hoofd. Het zal wel aan het landschap liggen. De moerassen van Meldert wacht op ons. De stilte wordt doorbroken door het getip tap van onze schoenen die het oppervlak van de bruggetjes raken. Mijn gedachten dwalen weer af naar Tolkeens In de ban van de ring. Het getip tap doet me denken aan het hoeve getrappel van de paarden van de zwarte ridders die het gezelschap achterna zitten. Gauw naar de volgende herberg!

De warme sfeer in de nachtmis valt te pruimen. Gezellig samen kruipen met een stukje cake en een lekkere tas koffie. Wat voelt dit heerlijk aan. De jongeren kijken ons smalend, bevreemdend aan. Het contrast is groot. Modderige schoenen naast de sjieke opgeblinkte schoenen. Twee werelden die elkaar ontmoeten.

Geen spoor van het uitgangsleven in de kerkepadjes van het dorp. We trekken resoluut naar Schaffen en doen eerst de Vleugt aan. Wat verhard, welvarende huizen groeten en dra zitten we weer in het modder naar boven te kleffen. Een laatste keer een drukke baan oversteken om de Rauwberg te bereiken Geen mountainbikers op deze mooie paadjes. Ook dit jaar verloopt de samenwerking met onze tweewieilige vrienden perfect. Wij kunnen nu van dit schoon genieten.

We doen onze laatste controlepost aan: Klein Ardennen. Een café met een ziel, met een bazin die karakter, eigenheid heeft. Haar laatste momenten zijn aangebroken als uitbaatser. Ze gaat de pijp aan Maarten geven. Dit is een uitgelezen moment om hier van te genieten. De kippebillen die Mariette en Willy ons hebben voorzien gaan maar met mondjesmaat weg. De bevoorrading was alweer ruim en volledig. Dat zal ze ook op 1 mei zijn. Vemits wij vanacht het Gildenhuis niet meer open aantreffen in Schaffen, laten we het Gildenbier hier al aanrukken. Wat smaakt dit Diesters zoet heerlijk!

 Terwijl ik nog afscheid neem van Willy, Mariette en Benny is de groep al verdwenen in de nacht. Ze hebben besloten de laatste kp in te korten door de blessure van Filip en Jef Sterckx zijn verantwoordelijkheden bij de voetbalclub St.Dimpfna die roepen. Ik vind geen spoor meer van het gezelschap en ga zo het normaal traject te lijf. Na enkele pittige klimmetjes beland ik in de zandige vlakte van den Arbor. Is het vermoeidheid? Is het de nacht die soms spelletjes speelt met onze geest? Ik weet het niet, maar in geen tijd ben ik helemaal van het parcours af. Het worden nog lange, zware, lastige kilometers eer ik de aankomst bereik. Het gezelschap is helaas al verdwenen. Fons wacht me nog op met mijn bagage. De koude zit goed in mijn lijf. Gauw huiswaarts voor een warme douche! Op 1 mei mag het warmer! Tot dan!

Kris hazenbosch

 

01:21 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

Commentaren

Mooie verslag, het belooft een erg mooie tocht te worden!

Gepost door: wim Vandamme | 22/04/2015

De commentaren zijn gesloten.