15/04/2014

Erg Late verkenning van de zevende Gildentocht

 

Op 14 april heeft de voorwandeling van de Gildentocht plaats gevonden. Alle baankapiteins waren aanwezig. Traditie getrouw gingen er ook enkele gasten mee. Steven Jaspers en Filip bonnyns.

 

 P1020891.JPG

 

 

 

6 uur in de ochtend. Het was vroeg en het was donker. Ik arriveerde als laatste samen met Daniel De Bleecker. Daniel was ik daags voordien aan het station van Diest gaan afhalen. We ontmoetten elkaar traditioneel in den tram, het café over het station. Daniel wachtte me opgetogen op. Maar ik was niet in stemming. Ik kwam van Sven Nys en Jeanine. Het ging niet goed met Jos Nys.

 

Sven was er niet in de ochtend. Jos had ons verlaten. Jos Nys. Een man die met hart en ziel verbonden was aan de club. Een man die wist wat engagement betekende. Hij had zich jaren lang vol overgave gegeven aan de club. Herinner de zelfgemaakte mobiele douche cabine van hem. De tafeltjes voor de wagencontroles die hij zo mooi had vervaardigd. Jos was overal wel een beetje aanwezig. We hielden ingetogen een minuut stilte alvorens te vertrekken. Bedankt Jos. Zonder jou geen Gildentocht zoals hij nu is. De man met oog voor details, de man achter de schermen waar je altijd op kon rekenen.

 

Naast Jos weegt ook het verlies van Annemie, vrouw van George Poel. Annemie zagen we elk jaar in de namiddag op één van de wagenposten. Elk jaar opnieuw. Vol enthousiasme deelde ze het eten uit en gaf ze haar energie een beetje door aan de vermoeide wandelaar. Het laatste jaar stond ze nog moedig in Deurne. George stond aan haar zij. Met krop in de keel zal ik deze controle post passeren. Met dank voor wat Annemie deed en betekende voor de club. Uren heeft ze thuis het spek voorgebakken, daags voor de wandeling. Altijd aan de zij van George, die alweer weg was voor de club. “Dit houdt nooit op”, hoorde ik ze dan wel eens zeggen. Maar telkens opnieuw steunde ze haar echtgenoot. Onmisbare steun om onze bestuursleden aan de gang te houden.

 

We trokken onze verkenning op gang. Het leven gaat voort. Vos gaat verder op stap. Voor het eerst wandelde ik de Gildentocht gemaakt door anderen. Alex Govaerts, geflankeerd door Stefan Mertens hebben hier lang aan gewerkt. Jef Sterckx zorgde voor de verder gelegen etappes naar Geel net onder Mol. Verandering van spijs doet eten. Dit jaar staat in het teken van samenwerking. Verantwoordelijkheden verdelen. De basis, het team van bestuur en medewerkers van deze organisatie uitbreiden.

 

Alex nam ons eerst nog even mee naar Diest. Voor het vallen van de avond zullen we vanop de wallen neerkijken naar Diest, een prachtig provinciestadje aan de Demer. Lang Fort Leopold bewandelen we het vliegveld van Schaffen om zo Molenstede te bezoeken. De heuvels wisselen elkaar af in het groen. De mooie paadjes slingeren doorheen het glooiende landschap. Afgewisseld door vergezichten, kijkend op het veld. We betreden Dassenaerde langs een andere kant. Ilse en Louis wachten ons op aan het kappeltje. Dries, mijn zoon heeft zijn fototoestel in aanslag. Hij maakt een mooie mix van dieren en lange afstandwandelaars.

 

P1020885.JPGNa de eerste korte controle trekken we verder naar de bossen van Tessenderlo. Wijd uitgestrekt over Engsbergen en Schoot. Veldpadjes, verdwenen bossen die vengebied moeten voorstellen. In het donker zullen we het pad goed in het oog moeten houden. In Gerhaegen kiest Alex voor wat bredere wegen. Dat mag in het donker op 1 mei. Wanneer we het café Pang-Bang passeren wordt het startschot gegeven voor nieuwe parcours. We trekken drassige passages door om zo in de eerste overdekte controle aan te komen. De hondenclub van Veerle. De uitbater bedient ons met veel enthousiasme. Hij is een kampioen. Een wereldkampioen. Deze club herbergt meerdere toptalenten. Het is hier gezellig.

 

De tijd gaat snel, wanneer je je goed voelt. In geen tijd hebben we het centrum van Veerle gekruist en trekken we langs beken, rivieren en vijvers doorheen bos en wei. We zoeken de contreien van Zammel op. De waterlopen waaronder de Nete zijn onze gidsen. Het verhard is zeldzaam en laat zich nog niet echt voelen.

 

De wagencontrole aan het voetbalplein van Zammel staat ons toe de dames te bewonderen die het voetbal beheersen en zich in het spel gooien net zoals mannen. Weinig toeschouwers Onterecht. De voorzitter maakt ons attent op de mooie tafeltjes, die Jos met zorg heeft gemaakt voor de Gildentocht.

 

We trekken naar Geel. Dit stuk kent de meeste verharde wegen. We kruisen de autostrade naar Antwerpen en de o zo kleine dorpskern van Stelen zijn we al kwijt voor we hem gevonden hadden. Even het kanaal begroeten en de lange Wildersweg stuurt ons resoluut naar Imfena. Geert Wilders had daags voordien met de verkiezingen in Nederland de anderstaligen nog terug naar huis geroepen. Politiek is nooit ver weg in onze wandelgroep. De meningen lopen dikwijls uit elkaar.

 

We worden als goden ontvangen op St. Imfena in Geel. Jef Sterckx zijn thuisbasis is hier gelegen. We eten een lekkers smos in de voetbalkantine. Een kantine die nationale allure uitstraalt. Jef heeft hier hard aan gewerkt. Ik herinner me de voorwandeling van twee jaar geleden nog, toen hij telefoon kreeg van de metsers. Jef gaf instructies van op de voorwandeling. Nu is dit pracht gebouw af. Ilse en Louis zullen hier niet alle groepen kunnen ontvangen. De tijd zal te kort zijn. Geel Bel roept!

 

Van hier af wordt het alleen maar mooier. Opnieuw verkennen we het land langs waterwegen. Voor we het goed beseffen, openen de bossen zich van Geel Bel. De wegen worden gevormd door los zand. Hier is het wroeten. Maar het mag wat trager gaan. Wat is het hier mooi. Een vijver zal in nacht van 30 april hopelijk de maan weerkaatsen in de groepen wandelaars, zich een weg banend in deze oase van rust. Asberg doet ons nog wat hoger dan de zeespiegel stappen. Enkele kapeltjes worden verlicht door kaarsjes. Magisch. En dan duikt de controle post op. Nu, in april is het opnieuw hard gaan regenen. Ilse en Louis, hebben de post onder een afdak van een school kunnen neerpoten. We zitten even droog. Traditioneel vangen we tijdens de voorwandeling de regen op die op 1 mei niet meer kan neerdalen over ons!

 

P1020959.JPG

 

 

We begeven ons al terug in de bossen  van Bel. Ja, het mag hier nog even duren. Laat ons. Maar eens links naar beneden getuimeld en het landschap en de bodem veranderen al weer. De etappes gaan nu wat korter worden. We hebben tijdens de eerste KP’s heel wat kilometers afgelegd. Wanneer je denkt dat Meerhout in zicht is, lopen we kriskas nog rond in deze mooie kempense gemeente. Hier kent iedereen nog iedereen. Stefan zijn wortels liggen hier verankerd. De sfeer in het gildenhuis is zeer aangenaam. Het is plaatsen zoals deze dat je nog thuis kan komen. Op 1 mei houden we halt in het schooltje. Het ontbijt volgt. De pijlen hangen klaar.

 

Wij vervolgen onze weg, geleid door Stefan. De watermolen van Meerhout bezoeken we van dichtbij. De wachter van wateren. We slingeren mee met de bedding van de beek. Hier en daar nog wat modderige stroken. We trekken naar Olmen. Een laatste etappe die meer dan acht kilometer vergt. Stefan kent hier alles en iedereen. We houden halt aan een boederij. De boer staat bij Mariette en Willy. Willy is hier terug een beetje thuis gekomen. Beide mannen halen herinneringen uit hun kindertijd op. Hier hebben zij gespeeld in de bossen, kattenkwaad uitgehaald, op de vlucht voor de boer van toen. Ze kunnen er nog hartelijk om lachen. We delen mee in de vreugde en hun enthousiasme. In geen tijd begeven we ons in deze sprookjesachtige bossen. Ook hier is het prachtig. Op de kaarten van de Ardennen zouden ze het een “point de vue” noemen. Een plaats om even te stoppen en te genieten. Zei het dan dat je gade slaat vanop de begane grond. Hier zijn geen bergen. Op 1 mei zal Gestel in de ban zijn van hard core en andere stevige bands. Groesrock vindt dan ook plaats en kan in deze contreien de rust wel eens verstoren.

 

We keren huiswaarts over de het sas in Ham. Achter dit sas treffen we nog enkele verlaten huizen aan. Nike heeft hier alles opgekocht voor haar fabriek uit te breiden. De lege huizen maken van deze plek iets vreemds. De vooruitgang kent soms vreemde wegen.

 

Wij trekken naar de geboortestreek van parcourmeester Alex. Wat kan hij mooi en sappig vertellen over zijn jeugd, zijn eerste liefjes, die hij dicht bij hem trok. Hier achter de huizen. We lijken wel gluurders! Alex vertelt honderduit. Opnieuw een mooi vergeten land. We houden er even halt, het veld voorbij gestoken. In de visclub van Klein Vorst. Het is donker De vissers zitten nog bij de stoof. Ze heten ons welkom. Wij slurpen aan onze filter koffie. Het wordt gedomme koud vannacht!

 

Na Vorst-Laakdal betreden we opnieuw Tessenderlo via de Groenpoort. Onmiddellijk de boswegeltjes in. We beginnen terug wat te klimmen. Achter Too komen we terug in gekend gebied. Maar Alex heeft alles binnenste buiten gedraaid, waardoor slechts weinige stukken voor vele herkenbaar zullen zijn uit het verleden. Jean, onze ere voorzitter en George Poel heetten ons voor ene tweede keer welkom.

 

We bezoeken opnieuw de Rode berg Een korte helling, maar onverhard best kuitenbijtend. Opgepast voor de wandelaars die snel zijn vetrokken. Het wordt opnieuw een zwaarder parcours.

 

Na de zandvlakte van Engsbergen zoeken we opnieuw Diest op. Rudy van Dorne Sport heet ons welkom. Prachtig toch! Mariette en Willy geven ons warme soep. We kunnen het gebruiken.

 

Niet veel later, moeten we vaart minderen op de knuppelpaden in het Rot. Het is aan het vriesen. De brugjes liggen er glad en gevaarlijk bij. Maar nu gaat het snel. Deze etappes zijn nooit meer langer dan 5 km. De controles wisselen elkaar snel op. Dat geeft moed. We bezoeken achtereen volgens Meldert en de Vleugt. Op 1 mei hopen we hier de wandelaars van de andere afstanden tegen te komen. Het is leuk en verassend om ook hier andere wegen aan te doen. Marietten en Willy trakteren ons nog met rozijnenbrood. Maar het eten was zo uitgebreid dat de meesten onder ons het houden bij een lekker drankje.

 

We arriveren rond twee uur in de nacht. Voldaan moe, verkleumd van de koude trekken we huiswaarts. Tevreden. Uitkijkend naar 30 april om er opnieuw een groot feest van te maken. Want dat is 100 km wandelen in België. Elke keer opnieuw een beetje feesten. De warmte van de mensen. De ontmoeting. De pracht van onze natuur. De strijd met je eigen lichaam, gepaard met pijn. De verlossing bij de aankomst. Thuiskomen,moe en voldaan.

 

 Tot gauw,P1020969.JPG

 

 Kris hazenbosch

 

01:48 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.