22/03/2012

Verslag voorwandeling Gildentocht 2012

 

nieuwjaar-voorwandeling gt 2012 095.jpgHet verhaal van deze voorwandeling begon voor mij reeds de nacht voordien. Op vrijdagavond namen we afscheid van mijn collega en coördinator van het Wit huis. Het werd laat zoals dat met afscheid van goede collega’s gaat. Alvorens me naar huis te begeven, ging ik op zoek naar Daniel De Bleecker, één van onze gasten voor deze verkenning. Daniel wist dat ik hem pas laat aan het station zou kunnen afhalen. Hij maalde er niet om en stelde me gerust dat hij in één van de cafeetjes aan de overkant van het station zou zitten. Ik trof hem aan in den tram. Daniel trok me het café binnen en vroeg me wat ik wou  drinken. Ik brak de feestvreugde met het voorstel ons bed te gaan opzoeken. 3 uur in de nacht. Om half vijf zou de wekker gaan. Daniel begreep het meteen. Fille, die ik nog kende uit de tijd dat ik in het jeugdhuis van Diest vertoefde, en zijn maten vonden het maar al te gek dat ze den 100 van Diest te weten waren gekomen door volk uit Doornik.

 

Kwart voor vijf. Het was vroeg. Ik wekte Daniel en maakte de koffie extra sterk. In geen tijd zat Daniel bij me aan de ontbijttafel. Na enkele koppen koffie en boterhammen met kaas en andere toespijs waren we klaar om er aan te beginnen.

 

Lange afstand wandelaars. Altijd klaar om te wandelen. Of het nu dag of nacht is. Schoenen aantrekken en gaan, gaan, gaan. Eten kan je overal, drinken kan je overal. Slapen doe je tussen twee etappes. Altijd een beetje onderweg. Altijd op reis.

 

Het was donker en stil wanneer we om zes uur de wandeling starten. Jos, de grootvader van Sven, Fons en George van het bestuur keken ons na vooraleer we de natuur in doken. Sven had deze keer wel voldoende slaap gehad. Jef Sterckx, Jef Glassée waren opnieuw van de partij. Hervé, Filip Bonnyns die zijn vader verjongt en Luc Guns. Deze laatste had zich naar hier gesleept. Half ziek sloot hij nu mooi aan in de groep. Daniel en ik sloten het gezelschap af. We bezochten het kasteel in Schaffen in het donker en baanden ons een weg door één van de talrijke bossen die deze tocht zou herbergen. We werden als gasten op onze wenken bediend. Hoofdgerecht van  begin tot einde. En naar gelang je smaak was het ene stukje al wat beter dan het andere. Het ene al wat taaier dan het andere. De heuvel in Dassenaarde wekte onze spieren. De open weiden kondigden een mooie dag aan.

 

We bezochten den Engelse Hof. Ooit een prachtig park verbonden aan het kasteel van Asdonk waar advocaten en politiekers de vorige eeuwen graag op vakantie kwamen. Het erfgoed was altijd in de familie gebleven. Vier generaties lang. De plaats dankte zijn naam aan het verblijf van Engelse soldaten in de tweede wereldoorlog. Het waren zij en niet de oorspronkelijke architectuur van het park, die de sloten hadden aangelegd in het park om zich zo te verschansen.

 

In een minder ver verleden crosten wij hier als kinderen met onze fietsen doorheen. Bomen waren bekrast met initialen verbonden in een hart. Ze vertelden het verhaal van verliefde koppeltjes die hier de tijd van hun leven hadden doorgebracht. Nu was het geheel verwilderd. Het had iets droevigs en tegelijkertijd avontuurlijk. De natuur bleef prachtig. De paadjes verschenen totaal onverwacht aan je voeten. Oppassen.

 

De snelste groep zou op 1 mei zijn tempo moeten houden. De anderen kregen 10 minuten extra om zo ongedeerd door het park te wandelen. De eerste controle verscheen voor ons. Ilse en Dries wachtten ons op met drank en eten. Zij zouden ons blijven bevoorraden tot in de namiddag. We trokken de rodeberg op. Alweer was een hap uit het bos verdwenen. Een kale plek op de flank van de berg. Het pad onderaan was ondergelopen door water dat zich geen weg vond en niet langer nodig was om bomen de kracht te geven zich op te rijzen naar de horizon. We klommen in een ruk de helling op en troffen de nieuwjaar-voorwandeling gt 2012 037.jpgmooie vlakte aan. Berken, Dennen en brem. En veel rood zand. Mooi. In het donker zag je de lichtjes van Tessenderlo Chemie. Het contrast in deze streek. Deze etappe was een aaneenschakeling van Bossen. De wegen lagen er verassend goed bij als er geen massale kap in de buurt had plaats gevonden. Dit was één van mijn favoriete plaatsjes. Houterenberg. Kronkelende paadjes zigzaggend naar boven. Op 1 mei allemaal lichtjes… Gerhagen volgde. Eindelijk terug door een van de weinige behouden heidevlakten. De toegang was ons lang ontboden gebleven. Nu was er terug toelating om broedgebied in beperkte groep te doorkruisen.

 

nieuwjaar-voorwandeling gt 2012 052.jpgHet paviljoen, de taverne aan de visvijver was onze nieuwe controlepost. Een prachtige kp terwijl we de peerdeposterij toch al misten. Elk jaar verandert er wel iets. Het is nooit hetzelfde. Ook Pinnekesvijver stond nu op ons parcours. Op naar Groot Vorst (Vorst Laakdal). Voor we de kerk zouden passeren nam het parcours ons mee het vengebied in. Eén van de natste stukken uit het parcours. Achter het centrum hielden we opnieuw halt. Dries maakte van de gelegenheid gebruik enkele groepsfoto’s te trekken. Een lang stuk moerasgebied leidde ons naar Westerlo. In de nacht zou dit stuk verhard voor sommigen vaste voet aan de grond kunnen bieden. Het langste stuk verhard.

 

Het stadhuis van Westerlo, een prachtig kasteel, ontving ons opnieuw om rust te houden. Voor sommigen toch. Jef Sterckx was druk in de weer via zijn mobieltje om zijn mannen aan het werk te krijgen of te houden. Filip was ook met permanente lijnen gestart met andere wandelaars. De tijden waren veranderd.

 

Een groep wandelaars van de Vleugt met een hoog stralingsgehalte trok verder door de kempense bossen. We deden een nieuwe brug aan over de weg tussen Westerlo- Zoerle Parwijs. Gek, de trappen aan de andere kant wezen fietsers en mountainbikers resoluut af. Jammer. Toch niets zo leuk als de natuur door allerlei slag van mens kon gebruikt worden. Bos werd ingeruild door de netevallei. We trokken langs de oevers en passeerden opnieuw het kasteel van de Merode. Opnieuw aanschouwde de prachtig aangelegde dreven. Herselt opende zijn grenzen. Modder. Heraanleg van bossen die nog niet voltooid was. Ook hier zou extra tijd worden voorzien voor de ‘tragere’ groepen. Wanneer de moddercatch ten einde was arriveerde we aan de volgende verdiende rust. We namen afscheid van Dries en Ilse. Dries legde Herves bemesting vast op de gevoelige plaat.

 

Van Herselt ging het naar Averbode. Nieuwe paden en zelfs gebieden door ontbossing en aangelegde vennen en vijvers. Jef en Jef constateerden dat de bestaande plannen hier geen soelaas meer konden bieden. Ze hertekenden het plan al nieuwjaar-voorwandeling gt 2012 192.jpgwandelend. Ondertussen waren Sven en Luc al aan de volgende controle gearriveerd. Mariette en Willy wachtten ons op met vers gebakken wafels. De abdij bleef helaas voor ons gesloten. Bezinningen zijn terug aan de orde. De broeders waarschuwde me dat ik een jaar tot twee jaar op voorhand best reserveerde.

 

Onze bezinning vond plaats boven op de bergen. Hier begon het heuvelachtig gedeelte van de gildentocht. De wetsberg was de eerste in rij. Vervolgens Testelt. Een mooi klim vind ik in zijn verschillende etappes. Een laatste moment in groep op 1 mei. Langs de boorden van Demer zouden ze gelost worden. De eerste groep die minuut per minuut meer en meer versplinterd. Daartegenover de laatste groep die compact verder stapt. Het gemaakte tempo houdt.

 

Wij zaten op schema. Luc ging moeizamer verder en dacht eraan de tocht te staken. Zijn ziek lichaam was behoorlijk uitgeput geraakt van deze wandeling. De taak zat er hier als baankapitein ook op. Vanaf Testelt hingen de vossenkoppen op. Hier kon je pijlen jagen. De bedevaartsroute bracht ons in Scherpenheuvel. Voor deze gelegheid bezochten we het oude station. Ik had het nooit gekend. Men vertelde me dat er hier wel enkele sporen aankwamen. Hier stopte het. Dat vond ik wel toepasselijk. De trein die ooit halt hield in het grootste bedevaartsoord van België. Het station herbergde nu verschillende stadsdiensten. Een mooie renovatie.

 

De nacht brak opnieuw aan. De duisternis. Luc had ons verlaten. De anderen zaten nog zeer goed. We  hadden allemaal pasta kunnen eten. Vernieuwde krachten. Het tempo werd verhoogd. Het parcours was hier zonder twijfel makkelijk toegankelijk.

 

We bezochten voor het eerst in de geschiedenis van de Gildentocht Zichem. De oude spoorweglijn nam ons mee naar de Maagdentoren. Het enige overblijfsel van de vestiging Zichem. Hier was ontzettend veel strijd gevoerd. De laatste dappere strijder was de witte van Zichem geweest. In de verfilming van Robbe de Hert hadden ze nooit de moeite gedaan om de overvliegende straaljager eruit te knippen of deze scène opnieuw te spelen. De toren was nu ingepakt. Men had na al die jaren dan toch geld gevonden om dit unieke gebouw te restaureren. We belandden in de vallei van Demer. Mooi en verlaten. Tijdens mijn vorige verkenning leek dit stuk wel eindeloos. Nu raasde we met de groep verder. Louis, onze voorzitter wachtte ons op. Chocolade en frisdrank en het grasbos op. De stadswallen van Diest brachtten ons in geen tijd in het Wit huis. Het liep goed. 76 km. De laatste lus.

 

De holle weg belegd met kasseitjes bleef uniek mooi aan de voet van de galgenberg. In deze winternacht kon ik me voorstellen hoe men hier honderden jaren geleden de veroordeelden opknoopten. Het moet een verschrikkelijk beeld zijn geweest. Een prachtig vergezicht verstoord door galgen waren de verhangenen aan hingen te bengelen.

 

De galg maakte plaats voor Christus, het beeld dat door de dorpelingen was gemaakt uit dank aan God omdat de oorlog was gewonnen. Assent verplichtte ons opnieuw naar boven te kruipen op kasseien wegen, door braakliggende velden. Maar de beloning was groot. Wis, in een vorig leven dokter Vossen en zijn lieftallige vrouw heette ons opnieuw van hart welkom. De vers gezette thee was overheerlijk. Hij bleek, tesamen met het eten te goed te bekomen.

 

Het volgende gedeelte naar Webbekom ging ik in een diepe wandelslaap. De holle wegen naar onder verplichtte me wakker te worden. Steenpuin beval je goed uit te kijken. Eens beneden konden we terug uitrusten aan de laatste wagencontrole. De laatste klimmetjes werden ons geserveerd. Het klooster van Zelem wachtte ons op. Op 1 mei zouden we hier de andere wandelaars vervoegen na 95 km. Stefan, de zoon van Mariette ontving ons in de nacht en Mariette en Willy verraste ons met rozijnen boterhammen. De laatste controle. De wandeling stond weer garant voor een feilloze bevoorrading van VOS Schaffen en kondigde een behoorlijke vijfde editie van de gildentocht aan. Afsluiten deden we met een etappe in het groen, in het bos. Kenmerkend voor deze editie. Veel bos en een zware tweede helft wat het klimwerk betreft. Goede voorbereide wandelaars kunnen hier genieten. De wandelaar met een slechte dag of in het begin van zijn seizoen weet onmiddellijk waar hij  staat.

 

nieuwjaar-voorwandeling gt 2012 047.jpg

 

De groep was door het snellere tempo ook vermoeider geworden. We volbrachten onze missie om kwart voor twee. En zo snel ons avontuur was begonnen, zo snel was het voorbij. De café van de gildenzaal was al gesloten. Daniel en ik praatten thuis nog een beetje na met een lekker duivels biertje!

01:03 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.