15/03/2011

Verslag van de voorwandeling Gildentocht 2011

Zaterdagmorgen 5.45u. Ik arriveerde aan deGildenzaal. Iedereeen was al op post. We waren met velen. Stuk voor stuk gedreven mannen. Gedreven wandelaars. Dit beloofde een mooie avant-prémière te worden.

Door de duisternis trokken de acht wandelaars naar het broek van Webbekom. Onmiddellijk begaven we ons in een oase van rust. Het gebied werd sinds enkele jaren gebruikt als waterbekken. Bij overvloedige regenval werden nabijgelegen rivieren naar dit bekken afgeleid. De overvloedige regenval van de laatste maanden had hier duidelijk sporen achter gelaten. Weiden waren nog sompig of waren nog bezet door enorme plassen water. Het pad dat we betraden lag hoger dan het weilandschap. Het was voorzien van een verse laag beton. Het voorkwam het onbehagelijk gevoel  van wegschuiven en het omslagen van de voet. Maar, alweer beton. Een trend die razendsnel kilometers aflegde door ons land. Onze tocht van dit jaar zou er meerdere keren door worden gemarkeerd.

Webbekom passeerde naast ons en we zochtten een eerste holle weg op. Kasseien en een onhandig veldpadje voelde vertrouwder aan op de Gildentocht. Na 7 kilometer wandelen wachtten Ilse, Hilde en Dries ons voor een eerste maal op. Het was nog donker. Een frangipan, een drank naar keuze en we doken een tweede helling op, slingerend door het veld. Boven wachtte modder ons op. Glad. Hervé verloor even het evenwicht. Ik hield mijn fototoestel in. Hij stelde het wel. We vervolgden onze weg. We betraden nu definitief de holle wegen van Halen en Loksbergen. Boven in de velden  diende modderige kleimassa te worden betreden. De wind kon hier door je lijf gieren. Deze morgen was hij een onopvallende gast. Het was licht geworden. Het ruwe landschap was mooi. Jef en Jef vormden een sterk duo in het verifiëren van de kaarten. Sommige paden van de gildentocht bevonden zich niet op de bestaande landkaarten en werden tijdens de voorbereidingen steeds handmatig aangebracht. Jef en Jef namen gans de tocht de tijd deze wegen nauwkeurig op te tekenen. De kilometers zouden hierdoor niet veranderen omdat alles voordien met de fiets was afgereden. De opmeting van de fiets was dan weer afgesteld op een ‘wieltje’ dat elke afstand tot op de meter juist telde.

Na enkele herkenbare kilometers te hebben afgelegd betraden we nu nieuwe paden. We gleden naar onder langs een bosflank om na enkele honderden meters door het bos opnieuw omhoog te stijgen. Boven wachtte ons het tweede contrôlepunt. Een voorwandeling zou geen verkenning heten als er geen foutjes inslopen. Het tijdschema vertoonde mankementen. Ilse en Hilde spoedden zich richting Loksbergen. Wij trokken nog wat hogerop. De zon groette ons, maar hield de koude niet weg van ons lijf. Voor ons pronkte een volgende Hagelandse heuvel. Heerlijke stukken. In het dal maakte onze ‘contrôledames de gemiste controle ruimschoots goed.

 

P1010157.JPG

En dan gleden we in groep door de volgende holle weg. Hellingen die geen steile apotheosen kenden, maar geleidelijk aan het hoogte verschil te  niet deden. Op het einde was je even hoog geklommen. Holle wegen. Dalen, klimmen, een knipoog naar moedere Maria. We stevenden op onze eerste overdekte controle af. Deze laatste kilometers waren een heruitgave van vorig jaar. Webbekom-Waanrode kende de meeste klimmetjes van het parcours.

Terwijl Dries en zijn dames een kaartje legden, dronken wij met z’n allen een colaatje of een koffie in café onder den toren. De groep zat goed. Vol nieuwsgierigheid begonnen we aan een nieuw stuk. Miskom, Kortenaken. Het parcours hield zijn stijl aan: velden, fruitgaarden, heuvelachtig. In Miskom wijzigde de dames het controlepunt: weg van blaffende honden. We hadden nu de mogelijkheid ons te nestelen onder het dak van een afgedankte speelplaats. Het bleef koud. Gans de dag. De eerste plannen van deze editie voorzagen een bezoek aan Ransberg. Dit plan werd afgevoerd door een teveel aan kilometer. We sloegen nu vroegtijdig af naar Kortenaken. We vingen al snel de aanloop naar een volgende heuvel aan. Vals plat. Iets later een stukje steiler. Om de bocht een boerderij met aanpalende woningen. Honden wezen ons andermaal op het feit dat we hier vreemden waren. Om de hoek zagen we het bosje, bovenaan de heuvel. Daar werd het beton omgeruild voor onverhard Achter de heuvel bleef het drassig. Het modederig pad kwamuit op een uitdijende fruitplantage. Langs deze helling zochten we het volgende bosje op. Oude bomen waren hier recentelijk neergehaald en weggesleurd. De paden waren vernield.  We zochten een pad doorheen het bos en trachtten ons recht te houden. Een moeilijk stuk dat we in april in het donker diende te betreden. We besloten het tijdsschema van de groepen 2 en 3 aan te passen en zo wat extra tijd te voorzien. P1010225.JPG

Een lekkere pudding gaf ons de nodige kracht om de 13de helling op te gaan. Verhard maar best steil.Vanaf deze hoogte kruisten we meerdere velden tot iets voor de volgende overdekte controle

 

Mooie velden vol fruitbomen waren het decor voor een pittige discussie in de groep. Politiek. De meningen verschilden danig over hoe we ons land uit deze impasse konden redden. En als we met z’n achten al zo’n meningsverschillen hadden, leek het me plots begrijpelijker waarom ons land zo verdeeld was. Niet in Walen en Vlamingen. Maar in believers en non-believers. Seperatisten en unionisten. Het wandelen bond ons, geen politieke overtuigingen. Dat was duidelijk.

Een bezoek aan een kasteel was de voorbode van de nakende controle. Een mooi kasteel met een prachtige tuin. De nacht zou op 30 april veel pracht en praal verdoezelen.

We begaven ons op de oude spoorweg Diest-Tienen. De laatste kilometer voor de controlepost. Kris, Ilse en Dries heetten u hier welkkom. Met z’n achten en enkele enthousiaste voskes ging het nog. Op 30 april zou het huis hier overladen vol zitten.

Iets over de 40 kilometer hadden we afgelegd en het leek ons een goed idee hier reeds toegang tot de bagage te verlenen. Dré beaamde dat en wisselde van schoenen zodat hij irritatie en blaren kon vermijden. Een goei VOSsmoske ging er vlot in en in geen tijd moesten we alweer vertrekken. P1010256.JPG

Ondanks enkele kilometers verhard passeerden we mooie natuur en gebouwen. Een oude vierkantshoeve, Een watermolen, langs het museum van Halen over de slag der zilveren helmen. Een beslissende slag uit de eerste wereldoorlog waarbij onze soldaten zich dapper verweerden tegen den Duits. Algauw zaten we midden in de velden waar dit schouwspel zich had afgespeeld. Hervé was in zijn nopjes. Als gepassioneerd oorlogskenner gidste hij ons doorheen dit gebeuren.

Iets later sneden we weer door het veld door een holle weg. Het uitzicht boven op de heuvel was mooi. Een kort stuk. Mariette en Willy wachtten ons op, op de afgesproken plaats. Dit maal hadden ze verse wafels gebakken. Heerlijk.

De bokkenberg lieten we deze keer langs de kant liggen. Men moest keuzes maken. Hoe graag we het ook hadden gehad, we konden ze niet allemaal beklimmen. Dit jaar was de tunnel wel af. Hij scheidde verschillende landschappen van elkaar. De kleigrond maakte plaats voor zachtere grond. Het Webbekoms broek lag terug langs ons na 50 kilometer. Tot in Zelem trokken we, net zoals vorig jaar, langs het klooster. Hier stopte het traject dat we in groep zouden afleggen op 30 april. Vanaf Zelem zou alles afgepijld zijn. Nu trokken we uiteraard verder in groep. We trokken naar de grote controle in Lummen. We doorkruisten de bossen van de grote dorst. Hier hadden we nog enkele leuke slingerende paadjes gevonden. Het geraas van de autostrade kwam dichter en dichter. In Lummen was het moeilijk om dit geroezemoes te vermijden. We klommen alweer omhoog langs het onverhard en begaven ons vervolgens op een plateau waar het water wel eeuwig scheen te blijven liggen op de paden. We slalomde er langs Toch ging het snel in groep. In geen tijd arriveerde we in Lummen. We deden voor de gelegenheid the pub aan, waar we vriendelijk werden onthaald.

We hadden de eer om als eersten de pasta van Zenon te proeven. Een eerste probeersel in de aanloop naar de Gildentocht. De spirelli was gemengd met mozzarella, gedroogde tomaatjes en verse groenten. Heerlijk. Met dit avondmaal traden we de avond in. Door de ruime rusttijd overviel de vermoeidheid me even. Een koude februariavond bleef toch totaal iets anders dan een warme(re)  mei avond. De beste remedie tegen koude en slaap was verder wandelen. De lantaarns werden aangestoken, de fluovestjes zorgden er voor dat de groep duidelijk zichtbaar was. Even klimmen en opnieuw het bos in. Het lawaai van de jachtige, ongeduldige mens drong zich weer op. Wanneer we de vallei van de Zwarte beek betraden, werd het terug rustig. Het was hier heel mooi, maar het was zo jammer dat alles opnieuw was geasfalteerd. Op de stafkaart stond dit stukje nog aangegeven als ongerepte natuur. Sven en Filip klaagden van hun maag. De pasta kon zich geen weg vinden. Ik checkte even bij de anderen. Geen klachten. Het leek ons wel beter de gedroogde tomaatjes er uit te laten. Hoe lekker ze ook waren. Gedroogde groenten kunnen te geconcentreerd zijn en daarom moeilijk te verteren zijn. Het werd er stil van. Ik mijmerde weg naar onze voorwandeling van vorig jaar. Toen had Warre het nog moeilijk bij momenten. Ik miste hem. Met de afwezigheid van Hugo, viel het me op hoe anders ons gezelschap nu was. Niets is ooit hetzelfde. Elke ervaring is uniek. P1010272.JPG

Aan de Gestelse molen stond onze voorzitter voor een tweede maal ons op te wachten. Het voetbal weerklonk uit de luidsprekers van zijn wagen. In het Jan Breidel stadion regende het oude wijven. Hier was het voorlopig nog droog. We trokken snel verder. Het leek wel alsof we sneller liepen, nu we opgejaagd werden door nakend noodweer. Niets was natuurlijk minder waar. We hielden ons aan ons schema dat ondertussen terug klopte. Een stijl klimmetje door het bos onderbrak het verhard asfalt. Eens boven wisselde het parcours op een soortgelijke manier af. Van Lummen naar Paal. Uitzonderlijke contreien voor de Gildentocht. Na een kleine 4 kilometer opnieuw een korte stop. Ook Antwerpen kreeg ondertussen een natte douche. De regen trok landinwaarts. Voortmaken jongens! We trokken nu naar Deurne. Na de noodzakelijke verbindingswegen trokken we naar het broek tussen Deurne en Paal. Modderige wegen hielden onze opkomst tegen. De groep werd hier noodgedwongen op een lint getrokken. Foto’s werden er al lang niet meer gemaakt door de duisternis. Dit in schril contrast met 30 april wanneer de nacht voor de dag zou wisselen en omgekeerd. We gleden over de knuppelpaden. We raakten met dit pad het koude water. De stille duisternis gaf dit schouwspel nog een extra elan. Tijdens mijn laatste verkenning had ik hier enkele meters door het water moeten trekken. Nu was het overvloedige water weggetrokken. Het kunstlicht van Deurne bij Diest wuifde de duisternis weg. Sven had nog steeds last van de maag en Luc verteerde de laatste kilometers ook moeilijker. We waren toe aan verdiende controlepost. De voorzitter stond ons op te wachten met slecht nieuws. De taverne van de zaal was gesloten omdat er een feest plaats vond in de zaal. Doorbijten jongen. Een snelle hap en verder naar onze thuishaven, de Vleugt! We bezochten enkele mindere frequent bezochte stukjes natuur om zo opnieuw de knuppelpadden van de vallei van de twee beken te bewandelen. De laatste 25 kilometer traden in. Op de Vleugt hielden we halte bij Diane. Het deed deugd de huiselijke warmte in te stappen. We waren toe aan rust en aten met veel goesting onze pistolet op. Hier zouden we ons met de andere afstanden vervoegen op 30 april.

We trokken nu naar Meldert voor de laatste controle. De regen had onze contreien bereikt. We pasten onze kledij aan en trokken voort. De laatste 13 kilometer werden aangevangen. Ook hier was het parcours zeer herkenbaar in vergelijking met de andere jaren. Het aftellen was begonnen en dat gaf nieuwe moed. De gezellige babbeltjes schoven op van voor naar achteren. We bereikten onze laatste controlepost voor tijd. De voorzitter feliciteerde ons al. Het werd tijd om de klus te klaren. We evalueerde de vierde Gildentocht met zijn allen:

 

Een mooie editie met veel meer verhard. De klimmen zijn minder intensief dan de vorige editie(s). Makkelijkere bewandelbare stukken. Iets minder Gildentocht dan andere jaren.

 

Deze prachtige groep van wandelaars heeft dit parcours met veel zorg verkend, gewikt en gewogen. De wandeling wordt al jaren gewaardeerd voor zijn wild karakter. Deze editie was minder wild, makkelijker te bewandelen. Toch blijft het parcours grotendeels onverhard en moeten er 25 klimmetjes overwonnen worden, grotendeels tussen de eerste en de derde kontroleposten.

 

10 minuten voor tijd  bereikten we de gildenzaal na een 20tal uur wandelen. We sloten af met drink op de vijftigste 100 km tocht van Hervé.

 

 

 

23:33 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

De commentaren zijn gesloten.