20/05/2010

Rapport de Gildentocht 2010 groupe 6.5 par Hervé Redgimont

2010-04-30_Gildentocht_090.jpgbloesems

Bien le bonjour à tous,

 Le voici donc enfin ce petit récapitulatif sur l’excellent 100 km Gildentocht à Schaffen.

Bien entendu les propos suivant n’engagent que son auteur, il est possible que tout un chacun n’agréera pas pleinement mes sentiments.

 C’est le cœur léger que j’ai pu prendre le départ.  En effet, tous les capitaines effectifs ayant fait aveu de présence, ma fonction de réserviste n’était pus couplée à aucune obligation.  Obligation que par ailleurs j’eus assumée de bon cœur.

 A peine avions nous pris notre envol (pour du 6,5 de moyenne cela ressemble plus à un vol de moustique qu’à un avion de chasse) que l’idée me vint de mettre à profit ma connaissance du parcours ‘en groupe’ afin de nous permettre de traverser plus aisément les nombreux carrefours jalonnant ce dernier.  En ayant fait part à Kris, ce dernier m’offrit le privilège de la lampe torche.  Ainsi je pouvais arrêter la circulation en toute sécurité et permettre à notre groupe de passer ces zones dangereuses sans le moindre problème.  Idem, dans les bois, la lampe en hauteur permettait à Kris, en tête de peloton, de voir ou se situais la queue du groupe.

Mon initiative fur appréciée à sa juste valeur et dés le premier contrôle instruction était donnée pour que les 2 groupes nous suivant en fassent de même.

La vie n’est est que plus belle quand elle est facilitée.

Pour ce qui est de la nuit, pas le moindre souci à l’horizon.  Tout c’est passé comme sur des roulettes même si un moment, passé Eindhout, la vitesse s’accrut un peu trop sur le seul plus long morceau asphalté.  D’aucuns auront d’ailleurs trouvé ce dernier trop long.  Pour ma part, de nuit il m’à paru bien plus court que lors de mes reconnaissance diurnes, mais par rapport à l’an dernier il pouvait en effet déstabiliser certains marcheurs, car nous avions eu moins de parcours en dur.  C’est parfois le problème quand on veut offrir de nouveaux tracés, on ne peut contenter tout le monde.

A part ce petit moment, le timing fut toujours respecté à la précision.  L’arrivée sur Diest comportant plusieurs traversées dangereuses en ce samedi matin, dés potrons-minets (oui j’adore cette expression), nous ne prîmes aucun risque et c’est avec 3 minutes de retard que tout le groupe arriva sain et sauf au petit déjeuner.

2010-04-30_Gildentocht_130.jpgmarcenkris
 
Une fois ce dernier avalé, chacun était libre de faire selon ces envies.  Ainsi donc le groupe se sépara en plusieurs groupuscules à l’assaut de la seconde partie.  Muni de quelques flèches et de mon plan du parcours je m’en fus à mon tour en compagnie de mes amis Bernard, Roland, Daniel, Jean-Luc, et compagnie.  Un peu devant nous couraient Caroline, Rudy, Jos, Etienne, et autres.  Bien rapidement je fus surpris d’en voir régulièrement certains disparaitre dans la nature pour un besoin qui à la longue allait ne plus être trop naturel.  En effet, certains marcheurs ont eu énormément de problèmes intestinaux, serait-ce du à un pudding mangé pendant la nuit ?  Pas évident avec les produits laitiers, ayant eu un cas similaire et unique à Binche il y à quelques années suite à du riz au lait, donc…mystère.

 Le temps de remettre une flèche et mes amis wallons étaient hors de vue, pas grave, il y avait toujours un petit groupe devant donc pas de soucis pour recoller.  Et puis je ne pouvais mal de me perdre car j’avais l’avantage d’avoir déjà fait le parcours en Février, mais cette partie s’était faite de nuit.

 Initialement non attendu si rayonnant, le soleil se mit en joie de nous encourager ce qui accentua encore la joie de traverser cette belle région.  Le temps de remettre une seconde flèche, en supplément car il y en avait une (mais pas aperçue) pour éviter tout souci, et déjà la ligne de 80 était dépassée.

Ne restait qu’à se laisser glisser vers la grand-route Diest-Hasselt, la traverser, suivre le superbe chemin forestier qui nous amenait sur les parcours des plus petites distances a Zelem.  De là entre la foule des autres marcheurs, via la superbe réserve naturelle le clocher de Schaffen, signe d’arrivée finale vint se profiler.  Et c’est avec grande joie que je pus franchir la ligne d’arrivée.  Joie non seulement d’avoir une fois de plus pu profiter pleinement de la nature, de la convivialité et de l’esprit de groupe qui anime tous les marcheurs.

 Merci à tous pour les témoignages se sympathie, merci à Kris qui s’est démené pour nous offrir cet excellent parcours, merci au club qui se dévoue corps et âme pour le bien être des marcheurs, merci au soleil de nous avoir inondé de ses rayons, merci à la nature d’être si belle et si agréable à vivre, merci à mes pieds d’avoir une fois de plus démontré leur endurance, merci, merci, merci

et à une prochaine car il faut toujours regarder vers l’avenir.

 Salutations sportives,

 Hervé,

 

 

 

00:48 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

07/05/2010

Derde editie van de Gildentocht 100 km is geslaagd

2010-04-30_Gildentocht_008.jpggroep6.5

De derde editie van de Gildentocht 100 km zit er op. Er waren 90 wandelaars ingeschreven. 87 wandelaars stonden aan de start. 84 van hen haalden de eindmeet. Twee van de drie opgevers hadden nog nooit een 100 km wandeling gedaan.

IMG_3882.JPGgroep6

We kijken tevreden terug op deze editie. We hebben tal van goede reacties mogen ontvangen waarvoor dank. Onze wandeling kenmerkt zich door zijn gezellig karakter. We kiezen er bewust voor slechts drie groepen van maximaal dertig wandelaars te laten starten, begeleid door telkens twee baankapiteinen. Zo kunnen we pitoreske controleplaatsen behouden en hebben we de mogelijkheid kleine en soms moeilijk te betreden paadjes te blijven behouden.

2010-04-30_Gildentocht_019.jpgrimboe

De meningen zijn verdeeld over het betreden van paadjes in de nacht. Sommigen verkiezen makkelijkere betonnen wegen tijdens de nacht, terwijl net anderen naar Schaffen komen om het avontuur aan te gaan. Het lijkt me een interessante discussie om te starten op de blog??!!

Wij hebben hier al een antwoord op. We hebben niet de ambitie om nog verder te groeien in het aantal wandelaars. We zouden het graag klein houden. Daarnaast verandert het parcours elk jaar. Enerzijds door nieuwe stukken in te voegen en andere te verwijderen. Anderzijds door bepaalde trajecten omgekeerd te bewandelen. Hierdoor bestaat de mogelijkheid dat de nacht in de toekomst kan bewandeld worden over makkelijkere stukken.

IMG_3904.JPGholleweg6

Ik wil uitdrukkelijk nog eens alle medewerkers bedanken. Het heeft bij momenten bloed, zweet en tranen gekost om te komen tot waar we zijn geraakt. Onze kern van medewerkers is klein en hard. Een dankjewel van de wandelaar is hetgeen dat hen elk jaar moed geeft verder te doen!

2010-04-30_Gildentocht_103.jpgcontrolehalen

Ik wil ook alle baankapiteinen nog eens bedanken. Iedereen heeft kunnen merken dat hun parcourskennis buitengewoon was. Hier hebben ze hard voor moeten werken. Het leiden van groepen is niet makkelijk. Onze schema's klopten perfect. Alle groepen kwamen mooi op de aangegeven uren binnen. Door een moeilijk parcours kostte dat soms wel extra snelheid.

IMG_3901

Dit is de Gildentocht; mooi maar niet makkelijk. Bedankt aan iedereen en tot volgend jaar !!!

Kris hazenbosch VOS Schaffen

 
2010-04-30_Gildentocht_149.jpggeorgetshirt

01:43 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (3) |  Print | |

Verslag gildentocht 2010 groep 6 km/u door Steven Dielens

dielenscontrolenacht

In de wereld van de “Lange afstand” vind je sommige mensen die echt met hart , en ziel voor onze sport werken. Parcours uitzoeken,afpijlen en vooral alles in goede banen leiden. Dit zijn mensen die je moet eren. Kris Hazenbosch is de man die met deze eer mag gaan lopen. Met de woorden:” Kris met dit parcours moet je iets doen” na de 1ste”Kempentocht” was de toon gezet voor deze Prachtige 100km.Het is plezant om te weten dat mensen zich willen inzetten om een organisatie te doen slagen. Dit is een bewijs dat het wandelen van lange afstanden toch een toekomst heeft.

Vrijdag 30 April. Dankzij het internet kan ik de inschrijvingen eens bekijken van de tocht. Een hele reeks bekenden staan op de lijst. Voor mij is de groep van 6km/uur perfect. Nog een vaststelling tijdens het bezoek aan de site: 4 leden zijn ingeschreven van onze Club IVAS Itegem. Willy Alaerts, Alex Van Echelpoel, Willy Voet en ikzelf(Steven Dielens)Willy Alaerts start in de groep van 6,5km/uur, Alex en Willy Voet in de groep van 6,2km/uur.Voor mij hoeft het niet zo snel te gaan.

Het was ook een blij weerzien van bekende wandelaars. Dat doet echt deugd. De 3wandelgroepen vertrekken elk op een ander tijdstip, dit is gedaan voor de verzorging.

De groep van 6km/uur vertrok om 21.00uur stip zoals bij elke 100km. Na 20km kreeg ik al een beetje last in de benen. Ik  had blijkbaar niet de juiste conditie. Ik had wel goed kunnen rusten hoor. Een week vakantie. Zou het daaraan gelegen hebben, ik weet het niet. Gelukkig werd het terug beter.De inwendige mens af en toe versterken , dat kan ook deugd doen. De groep was ook echt goed. Het gevoel om samen te wandelen in de nacht. De leerrijke gesprekken. Het is er allemaal bij.En als je dan nog goede kapiteins hebt die alles waakzaam waarnemen, dan kan er weinig stuk.


dielenskaggevn

In het Wit huis te Diest werd tijdens de ochtend het ontbijt geserveerd. Spek met ei. Dat was weer erg lekker.Hier kon ik ook mijn bagage aanspreken. Andere kousen plus een wissel van de schoenen. Ik had ook een beetje last van oververhitting aan mijn rechtervoet. Een bezoekje aan het Rode Kruis bracht hier verandering in. Gelukkig. Ik werd vakkundig geholpen door het personeel. Het bleek gelukkig nog geen blaar, maar voor alle veiligheid toch met tape afgeplakt.

Het zonnig weer was tijdens de dag mooi meegenomen. Prachtige vergezichten op de Oranjestad Diest. Een ware streling voor het oog. De omgeving is erg prachtig.Holle wegen afgewisseld met vergezichten. Dan weer een prachtige vallei. Je kan er haast niet genoeg van krijgen. Ook de bloesem is tijdens deze tijd van het jaar ook een hit. Een schilderachtig zicht vanop een heuveltop. Dit is pure klasse.


dielenslandschapbokkeberg

Spijtig genoeg kreeg ik tussen km 65 en 80 weer een klop van de hamer. Het ging wat moeizamer.

Jan Monsecour gaf me op tijd en stond goede moed. Na een trajact tot Halen heb ik me kunnen herbronnen door een stuk chocolade te eten. Daarna ging het terug beter. Maar nog niet volledig op snelheid. Hier rustig blijven. Je eigen snelheid blijven wandelen.Na het rusten in Halen met de nodige drank en voeding ben ik er toch terug bovenop gekomen. Weliswaar op eigen tempo;, en dankzij de steun van Jan Monsecour waarvoor de nodige dank.Het werd weer een prachtige aankomst.

Ik wil iedereen bedanken voor de prachtige tocht. Aan Kris, doe zo verder. Je hebt een goed team, en je hebt het talent voor prachtige parcours te bouwen.

Steven Dielens

Lid WSV IVAS Itegem A059 VWF

00:51 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (3) |  Print | |

verslag gildentocht 2010 groep 6.2 door Steven Jaspers

Voor het tweede jaar op rij ga ik op 30 april 's avonds naar Schaffen waar wandelclub Vos Schaffen hun derde 100 km Gildentocht organiseert. Na een rit van een uurtje kan ik me parkeren aan de Gildenzaal, binnen zet ik me bij Gino en Daniel. Het papierwerk zit in een envelop waar er enkele bonnetjes bijzitten voor de caférusten, een blad met de rustposten en een stempelkaart. Deze tocht is verdeeld in twee stukken, een eerste van bijna 56 kilometer in groep en daarna kan je de tocht op je eigen tempo voortzetten. Dit jaar zijn er drie groepen met drie verschillende snelheden, eentje van 6.5km/u, van 6.2km/u en van 6km/u. Ik heb me ingeschreven in de middelste groep, die van 6.2, samen met 21 anderen, de twee andere groepen bestaan uit dertig deelnemers. De wandelaars komen stilletjesaan de zaal in, vele bekenden maar toch ook mensen die ik nog nooit gezien heb. Om half negen neemt de voorzitter van de club het woord en legt alles nog eens haarfijn uit, om twintig voor negen vertrekt de eerste groep, de snelste, onder leiding van Kris, tevens de parcoursbouwer van de tocht. Daarna is het onze beurt, de 22 namen worden afgeroepen en we zetten ons buiten klaar, onze baankapiteins zijn Jef en Sven.
Stipt tien voor negen vertrekken we onder leiding van Jef aan de tocht, Sven blijft achteraan. In de groep zitten voor mezelf weinig bekenden, enkel Luc en Jan ken ik zeer goed en de twee baankapiteins, dan zijn er een paar die ik ken van gezicht maar de meesten zijn me toch onbekend. Ik zet me bij Sven achteraan en zal daar verscheidene uren blijven. De eerste kilometers gaan vlot voorbij, het parcours loopt over asfalt- en veldwegjes. Ook een eerste klein klimmetje zit er reeds in, over de Rodenberg. Na negen kilometer hebben we een wagenrust, waar we een carré-confituurke en iets om te drinken krijgen. Na tien minuutjes gaan we verder, de donkere nacht in. In de Schoterse Bossen gaat Jan Fransen even tegen de grond nadat hij achter een boomwortel blijft hangen, gelukkig zonder erg. Langs de randen van het natuurreservaat Gerhagen komen we aan onze eerste caférust, de Peerdeposterij in Schoot. De snelle groep komt juist buiten als wij toekomen, binnen drink ik een colaatje en krijgen we een boterham met kaas. Ik feliciteer Sven met zijn achttiende verjaardag, een originele manier om te vieren zo'n tocht.



Na twintig minuten rust is het tijd om verder te gaan, buiten komt juist de andere groep toe, het zal de laatste keer zijn dat ik ze zie. We wandelen doorheen Vorst, de kerktoren herinner ik me nog uit de eerste kempentocht jaren geleden. Wat later wandelen we doorheen Ossebroeken naar Eindhout, waar we na 26 kilometer een wagenrust hebben. Na tien minuutjes zetten we onze tocht verder, nu gaat het naar Veerle. In de groep zitten net als mezelf enkele Kennedymars-liefhebbers, ervaringen en suggesties worden aan elkaar uitgedeeld. Na 33 kilometer is er een nieuwe wagenrust waar we een potje pudding krijgen. In het volgende stuk gaat het doorheen natuurgebied Elsschot, we zien er spijtig genoeg niets van in het donker. Na 39 kilometer hebben we controle in het Buurthuis van Veerle-Heide waar we een smos krijgen om te eten. We nemen ook afscheid van de twee dames die de hele nacht voor de bevoorrading hebben gezorgd, ik bedank hen voor de goede zorgen.
Het is kwart na vier als we onze weg verder zetten. We gaan doorheen de bossen van Averbode, waar enkelen achterblijven voor een toiletbezoek. Aan een kruispunt wacht ik samen met Sven op een achtergebleven wandelaar, hij is dolblij als hij ons ziet want zijn pillamp was uitgevallen en in het bos is het pikdonker. Het duurt even voor we de groep terug bijgehaald hebben, de lucht begint ondertussen een beetje licht te vertonen. In Molenstede hebben we een wagenrust op het marktplein waar we een potje rijstpap krijgen. Op het plein staat een zeer mooi standbeeld met de naam "De goede lieden van Moelstede", een creatie van Jan Peirlinck en is een ode aan het verenigingsleven van dit dorpje. In dit dorpje wonen Liliane Saint-Pierre en de Russische wielerkampioen Sergei Ivanov, waarschijnlijk in één van de prachtige villa's die we onderweg passeren. Tijdens deze laatste kilometers in groep trekken we nog over de Blaasberg en doorheen het Grasbos, mooi op tijd zijn we in het Wit Huis te Diest na een kleine 56 kilometer, tijd voor bagage en een lekker bord spek met eieren. Ik besluit om in t-shirt en korte broek verder te gaan, achteraf bekeken een wijze beslissing.



emailjaspers spek
Om half acht neem ik afscheid van mijn groepsgenoten en ga alleen verder. Het zonnetje schijnt, het beloofd een mooie dag te worden. Kris had gezegd dat het vrije gedeelte pittig ging zijn en hij heeft zeker niet gelogen. Al vrij snel beklim ik de Kloosterberg, van hieruit heb je een mooi zicht op Diest. Na de afdaling krijgen we de Galgenberg voorgeschoteld, daarna gaat het via veldwegjes naar Assent. Onderweg zie ik het grote beeld van Christus waar we vorig jaar 's nachts nog even hebben bijgestaan, deze keer passeren we er in de buurt. Na de afdaling van de Luienberg zitten we in Assent, waar we nog even een klein stukje natuur ingaan. Via een veldweg moeten we naar de controle, ik kijk rond want het is toch wel wat ingewikkeld, gelukkig ga ik toch het veld in en kom even later in de achtertuin van de familie Vossen waar we onze eerste controlestempel krijgen. Ik geef mezelf vijf minuutjes rust en eet een banaan.
Wanneer ik enkele minuutjes later aan het brugje onderdoor de E314 ben komen er uit het zijstraatje wandelaars die niet het veld voor de controle ingeslagen zijn en nu miszitten. Ik help hen terug de juiste weg op en ga onderdoor de snelweg. De fruitbomen staan in volle bloei, het is een prachtig schouwspel. Langs de randen van de Hermansheuvel is het oppassen geblazen, de veldweg ligt er verraderlijk slecht bij. Ik word bijgehaald door een koppel uit Beveren, samen gaan we naar Waanrode waar we in de schaduw van de kerk onze tweede stempel krijgen in café Onder den toren. Er komen verscheidene wielertoeristen binnen, met de fiets is het blijkbaar kouder dan te voet want er zijn erbij die precies naar de noordpool gaan.
Nu volgt er een stuk van bijna negen kilometer naar Halen. Tussen de fruitbomen door moet ik op het golvende terrein het koppel laten gaan, ik zit in een dipje. Voor de Molenberg word ik nog eens voorbijgestoken door drie wandelaars, waaronder Jef die even bij me blijft. De mensen voor me worden kleiner en kleiner, ik probeer wat meer snelheid te halen maar voorlopig is het afzien. Na 79 kilometer hebben we een wagenrust, tijd voor een stukje chocolade en een colaatje.
Samen met het koppel vertrek ik weer, ik voel me terug een heel pak beter en kan ze deze keer wel volgen. We trekken samen over de Bokkenberg en gaan doorheen de velden, de omgeving is hier prachtig. Na een toiletstop ben ik terug alleen maar voel me helemaal herboren, mijn geluk kan niet op. Ik kom aan de afrit waar ik gisterenavond met de auto de snelweg heb verlaten, nu mag ik hier tevoet de wegenwerken oversteken. Ik verlaat Limburg en ben weer in Vlaams-Brabant, in Webbekom. Het parcours loopt doorheen het Webbekoms Broek, een prachtig stukje natuur maar er staan blijkbaar planten in waar ik allergisch voor ben, net zoals tijdens een gewone tocht toen ik hier was heb ik nu ook last van mijn ogen en mijn neus, hooikoortslijders weten wel wat ik bedoel! In Zelem hebben we na 88 kilometer controle in het parochiehuis, hier kunnen we ook een tweede keer beschikken over onze bagage. Ik steek mijn paraplu weg, de zon schijnt volop en er zijn maar een paar wolkjes te bespeuren.
Om kwart na één is het tijd voor de laatste twaalf kilometer. In de bossen van "Grote Dorst", wat een naam voor een bos eigenlijk", zitten bijzonder veel dazen, aangezien ik het niet heb met die beestjes loop ik er doorheen, zo snel ik nog kan. Ik krijg een telefoontje van het thuisfront, het regent blijkbaar in Mechelen, het zal nu toch hier wel droogblijven zeker. Wat verderop in Mellaer hebben we een laatste controle in de Sint-Annagildezaal, binnen vertellen mensen dat het blijkbaar op vele plaatsen aan het regenen is, ik kan het moeilijk geloven als je ziet wat voor een mooi weer wij hier reeds gehad hebben.
De laatste zeven kilometer brengt me doorheen het mooie natuurreservaat "Zwarte Beek", de mensen van de kleinere afstanden feliciteren me voor mijn prestatie. Als laatste moeten we nog over de Barenberg, mijn benen vertellen me dat het genoeg geweest is. De laatste kilometers komen er donkere wolken opzetten, maar zonder regen ben ik om kwart na drie weer in Schaffen. Binnen in de zaal krijg ik applaus en felicitaties, het zit er weeral op. Als beloning krijg ik een zeer mooi t-shirt, ik ben er heel blij mee. Een half uurtje later neem ik afscheid van iedereen en rijd ik naar huis met de auto, moe maar voldaan.
Deze editie van de Gildentocht was van zeer hoge kwaliteit, Kris had voor een zeer mooi parcours gezorgd, de verzorging was perfect en het weer was prachtig, volgend jaar ben ik er zeker terug bij!!

 

00:35 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |