19/02/2010

Wase 100 kijkt terug op een eerste geslaagde editie

De eerste editie van Wase 100 is een sukses geworden. De deelnemers waren zeer tevreden. Een zeer mooi onverhard parcours langs waterwegen en door natuurgebieden. Het is duidelijk dat er hard gewerkt is aan het parcours. De volledige omloop was afgepijld. Men kon zijn snelheid zelf bepalen. Er waren twee hergroeperingen  bij de twee caférusten op 26 en 66 km. De bevoorrading was uitstekend. De vrijwilligers zorgden voor een heerlijke sfeer.

Bernard Jacob beschrijft het als volgt;

"Félicitations pour votre organisation pour différentes raisons:

1) il faut être courageux pour organiser une telle épreuve

2) le parcours était magnifique: peu de circulation et passage dans des réserves naturelles

3) le flêchage était très bien.

4) l'ambiance était bonne et ton équipe sympathique et dévouée

proficiaat

bernard en zeker... veel anderen"

De eerste editie was metteen een zware editie omwille van sneeuw en ijs. Patrick Colman, één van de organisatoren, verzekert ons "dat er zeker een vervolg komt". Meer informatie volgt.

Wij vinden dit fantistisch nieuws. René Smets was één van de wandelaars van de Wase 100 en maakte opnieuw een prachtige reportage. Bedankt René!

http://picasaweb.google.nl/rsrenmars/12Februari2010_1steW...

 2010-02-12_DE%20WASE%20100%20047

20:29 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

16/02/2010

DES CONSTATIONS DE LA MARCHE PRELIMINAIRE

En la queue et en la fin gît de coutume le venin!

 

La partie la plus dure des 100 km ne commence qu'après 50 km.   Comme la plus grande partie peut être parcourue librement, il faudra se tenir sur ses gardes! Attention à ceux qui démarrent trop vite sur ce trajet!

La marche compte environ 15 côtes alors que celle de l'année passée en comptait 25.  Cependant les marcheurs à cette marche préliminaire n'ont pas eu l'impression que cette marche était plus facile : cela est dû aux sentiers boueux et au fait que la partie la plus lourde se situe beaucoup plus tard.

 

Marche libre après 55 km

 

A partir de 56 km, le parcours est entièrement fléché.  Depuis le grand contrôle, chaque marcheur pourra choisir son propre rythme et déterminera lui-même ses temps de repos.

Ceux qui le désirent pourront continuer à marcher en groupe.  Chaque groupe (excepté le groupe des 6km/h) maintiendra sa propre allure.

Les derniers marcheurs sont obligés d'atteindre l'arrivée, après 21 heures de marche, à 18 heures.

 

Le troisième groupe adapte sa vitesse

 

Comme, pendant la marche préliminaire, nous sommes arrivés plus tard que prévu, le troisième groupe (6 km/h) adaptera sa vitesse moyenne.

Les trajets les plus durs à parcourir seront portés en compte et on y marchera (un peu) plus lentement.  Sur les autres parties (trajet normal) le rythme (6 km/h) sera maintenu. La durée totale de la marche sera prolongée d'une demi-heure.

 

Les groupes 1 et 2 (respectivement 6,5 km/h et 6,2 km/h) gardent les mêmes vitesses et temps.

00:29 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

BEVINDINGEN NA DE VERKENNING

Het venijn zit hem in de staart

 

Het zwaarste stuk van de 100 km begint pas na 50 km. Gezien het feit dat dan het grootste gedeelte vrij kan gewandeld worden, zal het extra oppassen worden. Zij die te snel starten op het vrije gedeelte kunnen zichzelf wel eens tegenkomen!

De wandeling telt ongeveer 15 hellingen. Vorige jaar waren er dat nog 25. Toch hebben de deelnemers van de voorwandeling niet de indruk dat dit traject makkelijker is. Dat  heeft te maken met de modderige staat van het parcours en de late start van het zware gedeelte.

 

Vrije wandeling start al op 55 km

 

Het parcours zal volledig afgepijld zijn vanaf km 56 ! Vanaf de grote controle kiest elke wandelaar zijn eigen snelheid en bepaalt hij zelf zijn rusttijden. Zij die willen kunnen in groep blijven wandelen. Elke groep (behalve groep 6 km/u) houdt zijn snelheid aan.

De laatste wandelaars dienen de aankomst te bereiken na 21u. wandelen, om 18u.

 

Groep 3;6 km/u past zijn snelheid aan

 

Aangezien we tijdens de voorwandeling later zijn gearriveerd dan gepland,  zal groep 3 die tegen 6 km/u wandelt, zijn gemiddelde snelheid aanpassen. De trajecten die moeilijk bewandelbaar zijn, worden trager berekend. Op normaal bewandelbare stukken blijft de snelheid 6 km per uur bedragen. De totale wandeltijd zal met een half uur verlengd worden.

De groepen 1 en 2 die respectievelijk tegen 6.5 km/u en 6.2 km/u wandelen, behouden hun snelheden en tijden.

00:26 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

14/02/2010

Verslag van de voorwandeling van de gildentocht 2010

email voorwandeling 2010 118

 

Het is februari. Mist en vrieskou wachten op ons in verlaten landwegen, gapende vergezichten en modderige holle wegen. Dit is het tafereel van de voorwandeling van de Gildentocht 2010.

Geef mij maar de avond, de nacht om een lange afstandswandeling in te wandelen. Het is vroeg wanneer ik met mijn wagen de zandvlakte voor de gildenzaal kom opgereden. Bijna iedereen is al aanwezig. Het is donker, het wordt zes uur en we starten onze verkenning.

De weg ligt er spiegelglad bij. IJzel vriest aan. Zelfs wandelend ligt de weg er gevaarlijk glad bij. We starten onmiddellijk met een klimmetje langs de velden waar nog niet zo lang geleden Sparta Schaffen de pannen van het dak speelden. We trekken richting Engsbergen langs een mooie weg doorheen de velden waar slechts zelden door wordt gewandeld via afgepijlde trajecten. We trekken de Lapse heide in. We verkennen dit veengebied langs de andere kant van de baan Diest-Tessenderlo, waar zelden wordt doorgetrokken. Jammer dat ook hier de boel recentelijk heraangelegd werd om het geheel toegankelijker te maken voor fietsers. Niet dat ik het fietstoerisme niet kan appreciëren. In tegendeel! Maar ik genoot van dit stuk ongerepte natuur waar je een weg door heen moest banen om verder te geraken…

Het blijft mooi. Hugo praat honderduit. Hij weet van geen slaaptekort. De wandelwegen zijn zijn habitat. Sven moet nog uit het feestgedruis ontwaken van de voorbije nacht. We zijn alweer een mooie heterogene groep om er dit jaar een prachtige organisatie van te maken.

We betreden de oude zandgroeve van de Rodenberg. Dit jaar laten we de vlakte onberoerd en verkennen we de flanken. Uit een minder ver verleden zien we de restanten van een motorcross parcours. In de jaren zeventig werden hier Belgische GP’s gereden. Ik hoor de motoren nog de berg oprijden… wij trachten ons een weg te banen door een moeilijk te betreden holle weg. Ondanks het feit dat ik paletten heb gelegd op onder water gelopen stukken, is het zweten en zwoegen om ons een weg te banen door dit stuk. Maar het gaat. Alle kapiteins geven groen licht om hier op 30 april door te trekken. Dit is de Gildentocht. We ronden ons bezoek aan de Rodenberg af met een trek door het bos tot we weer een vergeten weg ontdekken. René Smets zal hier samen met andere avonturiers zijn hartje ophalen. De eerste controle is in zicht door het mistige gordijn. Ilse is er nog niet. Het gaat even fout tijdens de voorwandeling. We trekken verder door de prachtige velden “achter Too”. Ook hier knalden twintig jaar geleden de motoren tijdens de Rally van Looi. Hervé en ik halen herinneringen op. Nu genieten we iets “politiek correcter” van het landschap. Mist verhindert ons zicht om alles in de verte te kunnen beschouwen. Maar dit blauwe gordijn zorgt er voor dat elk stukje natuur telkens weer anders kan zijn. Ik geniet en besef dat het op 30 april zo niet zal zijn. Maar ik heb deze brede baan doorheen de velden in het parcours gebracht in de hoop dat een open hemel ons in de nacht kan doen wegdromen.

Voor het eerst proeven we even van de Schoterbossen. Ook hier liggen de paadjes er modderig bij. Ondertussen ontmoeten we Ilse en Dries. Mijn super gemotiveerde vrouw en zoon wachten ons vol ongeduld op. De koffie smaakt heerlijk. We maken van alle baankapiteins foto’s.

email voorwandeling 2010 180

 

In geen tijd doorkruisen we het natuurgebied Gerhaegen. Bos. Kleine slingerende paadjes. De zandvlakte van de V.V.V.-toren passeren we ook. Heerlijk.

De Peerdeposterij is voor het derde jaar op rij onze café controle. Ze hebben vandaag speciaal voor ons zelfs een uur vroeger open gedaan. Het haardvuur zorgt voor warmte en gezelligheid. Koffie en boterhammen. Goeie morgen !!!

Dit jaar wroeten we terug iets dieper door de Kempen. De provincie Antwerpen wordt terug aangedaan. Eerst gaan we grotendeels terug langs hetzelfde traject naar Vorst-Laakdal. Achter de dorpskern zoeken we Eindhout op. Ilse en Dries verzorgen ook de tweede controle. We kruisen doffe verkeersellende wanneer we een opligger dwars over de op- en afrit van de E 313 zien liggen. Iets later wandelen wij gelukkig terug door het bos en weten dat deze controle beter achter het bos komt te liggen.

Om van Eindhout naar het grondgebied van Veerle-Heide te gaan moeten we verharde wegen aangaan. Het zal voor sommigen een welgekomen rustmomentje zijn. Achter de Bavokapel ruilen we het verhard in voor natuurgebied. Heerlijk is het hier. Rust en prachtige kleuren op onze breedbeeldtevee Alles live. Wij zijn de prominente gasten. Eens over het bruggetje ruilen we de weggetjes in voor paadjes door het bos en veen. Even controle op het verhard en in een mum van tijd zitten we opnieuw in natuurgebied. De toekomst van ons land: of woongebied of beschermd natuurgebied, waar je toelating moet hebben om de bewegwijzerde paadjes te mogen betreden in groep. Geef mij maar ongerepte natuur…

Het meest drassige stuk blijft goed bewandelbaar. Het tempo is op deze stukken wel moeilijk te houden.

email voorwandeling 2010 192

 

We trekken naar het centrum van Veerle-Heide. De controle voelt koud aan. Terwijl de KLJ zweet en zwoegt om mosselen klaar te krijgen voor verkoop, zweten de lokalen hun verse adem nog uit. Het is koud en met een voor mij eerder laag tempo is het bij momenten moeilijk om me op temperatuur te houden. Ik vergeet mijn lichamelijke conditie wanneer we door de bossen van Veerle naar Averbode wandelen. Jef is aangenaam verast de abdij van Averbode langs deze kant te bezoeken. We trekken verder naar Molenstede via Averbode. Een eerder klassiek stuk voor diegenen die al meerdere kortere afstanden bij onze club hebben gewandeld. Op het dorpsplein van Molenstede wachten George en Willy ons op met heerlijke preisoep. Lekker warm. We genieten. Wij hebben 47 km. gedaan. Nu begint het klimmen pas. De Broekstraat omhoog, Grasbos omlaag en van onder langs de treinsporen terug omhoog over een prachtige holle weg. We naderen Diest. De safraanberg geeft zich pas te kennen na zijn “knikje”. Hugo merkt op dat we Diest zelden langs deze weg betreden. Meestal vertrekken wandelingen langs deze weg. We omarmen het citadel een laatste maal als militaire basis alvorens het wit huis te betreden. Het doet pijn in het hart van Hugo, een oud para-commando. Binnenkort zal deze basis, oorsprong van alle para divisies, sluiten. Alleen het standbeeld van Pechasus zal ons herinneren aan dit rijk verleden. “Zij die hun verleden niet kennen verliezen hun cultuur,” besluiten Hugo en ik. Hopelijk zal de herinnering levend worden gehouden.

Het Wit huis is nu een laagdrempelig centrum voor druggebruikers. Vroeger was er hier een café. Met de komst van zeven baankapiteins lijkt het café herboren.

Myriam en Louis doen er alles aan om alle kapiteins op hun wenken te bedienen. Het modderig parcours en de koude heeft menig baankapiteins al moe gemaakt. We zijn op meer dan 55 km gestrand en hier zal het parcours al vrij en afgepijld zijn!

Wij trekken samen de Kloosterberg op. En met onze komst valt de koude avond over Diest. Wat is het hier toch mooi…

De anders zo mooie vlakte van Kaggevinne is nu een bar landschap waar de wind ons naarstig zoekt en vindt. Tempo maken Kris. Warm krijgen. Neen dat gaat niet. Warre kraakt. Hij heeft het zwaar. Al een tijdje. Maar wat heeft die man een karakter. Hij is vastbesloten deze tocht te beëindigen. Mooi hoor, maar pijnlijk koud.

We wandelen Assent in en glijden ongemerkt weg langs een achterpoortje recht de volgende helling op. We maken hier een wending. Slaan af, in het veld en belanden plots in de achtertuin van Dokter Vossen. Zulke controles maken een wandeling nog meer tot een avontuur. De dokter en  zijn lieftallige vrouw wachten ons op met heerlijke tomatensoep met balletjes. De warmte van de soep en vanuit hun hart zet ons aan opnieuw de koude avond in te trekken. Het gaat nu voortdurend omlaag en omhoog. Op het plateau van Hermansheuvel slalommen we langs plassen. De afdaling is gevaarlijk en loodzwaar door de modder. Waanrode heet ons welkom met een helling om u tegen te zeggen. We wachten boven en hergroeperen ons.

Op 70 km houden we rust in café “onder den toren”. Een nieuw rustpunt, nu het jagershof voorgoed de deuren heeft gesloten. We zullen de herberg missen. Café onder den toren laat ons zien hoe het dorpsleven in Vlaanderen nog kan zijn. “Ons kent ons en tapt nog een pint voor heel den toog.”

We zijn nu op bekend terrein. We wandelen het traject Halen-Waanrode omgekeerd. Op 1 mei kunnen we van deze mooie omgeving genieten bij daglicht. Nu werken wij het traject in het donker af. In de fruitgaarden is men met het snoeien begonnen. Nu geraak ik vlot over de stijgende veldweg richting Loksbergen. Tijdens mijn vorige verkenning per fiets lag de sneeuw hier opgehoogd tot wel 50-60 cm. Het valt ons vanavond op hoeveel kapelletjes we passeren. Eens het oude klooster van Loksbergen voorbij betreden we de enorme holle weg. Tot 12 meter diep gaat hij. Het klimmen duurt best wel een poos. Door de verscheidene bochten in het traject en het diepe karakter van de weg zien we niets. Klimmen in het donker. Kijken waar je je voet zet. De rust is intens. Hier is het stil. Boven wacht er ons modder. Opnieuw slalommen. Het is zo dat sommige trajecten langer worden dan de kaart aangeeft. Tussen de holle wegen in Halen wacht Louis ons voor de laatste keer in de wagen op. We slaan de nodige reserves op en stijgen opnieuw na enkele minuten naar boven. Korte maar krachtige hellingen op het onverhard eisen krachten van het lichaam. We moeten nu boven op elke helling hergroeperen. Het gaat niet meer vlot. Sommigen onder ons nemen zich voor intensiever te gaan trainen. De holle wegen zijn prachtig maar zwaar en gevaarlijk. Na een half uur verlaten we dit eigenzinnige landschap en horen we terug auto’s voorbij razen.

De werken aan het kruispunt van Webbekom industrie houden de spanning er in voor het bepalen van ons definitief traject in mei. Als we geluk hebben, kunnen we  door een gloednieuwe tunnel onder het wegdek. Indien de werken nog volop bezig zijn, zullen we de situatie moeten bekijken. Nu kruisen we de gevaarlijke wegen, op-en afrit van de E 313. Zonder kleerscheuren belanden we op het fietspad langs het webbekoms broek. Achter het Sint Jansklooster stijgen we opnieuw. Men vraagt hoeveel hellingen er nog komen. Het is stil geworden in de groep. Het doet pijn. We zakken in tempo om de groep meer samen te kunnen houden. Het doet pijn. Achter het centrum van Zelem houden we controle in de garage van de familie Engelen. Mariette en Willy hebben heerlijke wafels gebakken. Het bestuur van VOS Schaffen staat er. De bevoorrading is tot in de puntjes georganiseerd. Zo zal het op 30 april ook zijn. Gezelligheid en een goede organisatie, daar gaan we voor! De voorzitter stelt voor dat ik het traject inkort. Hij ziet dat sommigen in de groep lijden. Ik vertel Louis dat we deze wandeling zullen beëindigen met gans de groep. We nemen onze tijd. Met wat langer te rusten zit de sfeer er terug wat meer in. Humor smeert de gewrichten. Ik zie terug een glimlach op sommige gezichten verschijnen. Ach, elke wandelaar die honderd kilometer wandelt, heeft momenten dat hij creveert van de pijn. Elke keer opnieuw zijn er momenten dat je alleen aftelt. Dat je de schoonheid van de natuur niet kan zien. Maar dat je enkel de pijn van brandende voeten kan voelen, het gekraak van overbelaste gewrichten. Het hoort er allemaal bij. En het maakt deze 100 km achteraf nog veel mooier.

We trekken richting Mellaar doorheen bossen die hun paden zijn vergeten uit te tekenen. De stilte heet ons andermaal welkom, en geeft ons een rondleiding in zijn paleis. Ik hou van het nachtwandelen.

In Mellaar wacht er ons een primeur: een rugzakrust. Een niet af te slagen tip voor elke dagtripper! Ik haal zeven bananen uit mijn rugzak en de controle is begonnen. We beginnen aan onze laatste zeven kilometertjes. Kilometers om van te genieten. Hees bos in volle glorie. Er lijkt geen einde te komen aan de slingerende paadjes.

We arriveren blij en voldaan aan de gildenzaal om half drie in de nacht. Een uur na de geplande aankomst. Het café van de gildenzaal is nog open. Schaffen is nog aan het feesten. We heffen het glas op een geslaagde voorwandeling en een parcours dat unaniem wordt goedgekeurd.

email voorwandeling 2010 215

02:03 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (4) |  Print | |

la première reconnaissance du parcours de gildentocht 2010

Bien le bonjour à tous,

 

Et oui, le parcours vient de recevoir son aval et la première reconnaissance est derrière nous.

En ce samedi 6 février entre deux semaines enneigées nous avons pris connaissance du superbe parcours que Kris nous a concocté pour l’édition 2010.

Mon premier sentiment : que tous les capitaines de route effectifs soient bien présents le 30 avril car mémoriser le parcours sera très loin d’être une sinécure.

email voorwandeling 2010 133

Ayant à plus d’une occasion pu mettre les godasses dans les environs, je savais que la région recelait plus d’un coin pittoresque mais je fus tout de même encore grandement étonné par la qualité des aspects champêtres qui s’étaient logés dans le fin fond de ma mémoire.

Ancien photographe en sport automobile j’avais lors de ma précédente carrière arpenté plus d’une fois la région qui nonobstant le fait d’être superbe, possède également d’excellents chemins de terre bien roulants permettant à nos chers pilotes tels Robert Droogmans, Patrick Snijers, Erik Louies et bien d’autres de s’en donner à cœur joie dans de longs et parfois interminables travers.  Mais comme dirait l’autre ceci est une autre histoire.

 

Revenons en à nos moutons (qui soit-dit en passant ne sont pas légion dans la région, à l’opposé des chevaux ; et pas seulement vapeurs, ceci pour faire le lien avec le paragraphe précédent).

Bref, commencé dès potron-minet (n’en déplaise à feu Mr Météo, Jules Metz) par un quartier de lune encore présent nous nous en fûmes gaiement à l’assaut de ce qui vous attend le 30/04.

 

Le moins que l’on puisse dire est que cette édition 2010 sera une fois de plus grandiose.  Quand Kris me disait en décembre que le parcours serait difficilement plus beau qu’en 2009, je ne pouvais le croire qu’à moitié.

C’est vrai qu’en 2009 la quantité de bois traversés était portée à son maximum mais je dois avouer que malgré tout, cette 3é édition sera tout de même de très très grande qualité.  Alternant les passages délicats dans les bois, certaines portions asphaltées permettent sans problème de souffler un peu.

 

Le retour vers Diest pour le grand contrôle s’effectuant par le bois d’Averbode, qui n’en déplaise à certains, vaut vraiment la peine d’être vu (dommage que ce sera encore la nuit).

 

Que dire de cette remontée depuis l’Abbaye qui n’est pas piquée des vers avec quelques jolies grimpettes et descentes vertigineuses rappelant certains passages des 100 km de Welkenraedt ou de Plombières-Houffalize.

Suffisant en tout cas pour nous ouvrir l’appétit juste avant le contrôle de la Maison Blanche (Witte Huis) ou une bonne fricassée au lard (une ‘bouquette’ comme on dirait à Chévremont) nous attend aussi impatiemment que nous l’attendons elle.

 

Après cet en-cas matinal commence la partie allure libre.  Celle-ci bien que reconnue à la nuit tombée, à l’encontre de ce qu’elle sera en réalité le samedi tôt matin, se déroule dans une nature plus champêtre.  Ceci étant dit, les grimpettes la jalonnant lui donnent un caractère plus physique.  Composé parfois de passages dans les plantations d’arbres fruitiers (merci de respecter les fruits en pleine croissance lors de notre passage), le terrain est plus mou et la gadoue bien plus présente surtout s’il devait pleuvoir abondamment en mars-avril. 

email voorwandeling 2010 149

De quoi me faire penser à William Dunker : ave ses pî d’vin l’Berdouille, Todi sol voye, todi sol voye. 

Et croyez moi ou pas, c’est votre affaire, j’ai pu en faire l’expérience en ce 6 février.

 

Que cela n’enlève pas notre envie de parcourir ces coins peu connus de la plupart d’entre-nous car sous peine de me répéter cela vaut vraiment le coup.

Et puis que les amoureux des bois, Robinets des bosquets que nous sommes, se consolent les 15 derniers km refont la part belle à ces derniers.  Juste le temps de faire un petit détour pour aller chercher le dernier contrôle du km 93 et nous voila reparti pour un tour des boqueteaux locaux.

 

Qu’on se le dise, la 3é édition de ces 100 km est encore une à mettre dans les annales.  Elle tombe dans le top 3 des plus belles éditions, ce qui n’est pas peu dire.  Et celui qui ne sera pas venu pourra le regretter amèrement.

 

Pour ma part, j’ai déjà passé commande auprès de l’IGN des cartes afférentes et vais plus que certaiment reconnaitre encore 2 fois le parcours.

 

Voilà sur ce je vous laisse.  Merci d’avoir lu mes élucubrations jusqu’ici et j’espère vous voir tous, ou presque, en ce 30 avril à la Gildenzaal à Schaffen.

 

Amitiés sportives,

 

Hervé,

email voorwandeling 2010 162

01:43 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |