14/02/2010

Verslag van de voorwandeling van de gildentocht 2010

email voorwandeling 2010 118

 

Het is februari. Mist en vrieskou wachten op ons in verlaten landwegen, gapende vergezichten en modderige holle wegen. Dit is het tafereel van de voorwandeling van de Gildentocht 2010.

Geef mij maar de avond, de nacht om een lange afstandswandeling in te wandelen. Het is vroeg wanneer ik met mijn wagen de zandvlakte voor de gildenzaal kom opgereden. Bijna iedereen is al aanwezig. Het is donker, het wordt zes uur en we starten onze verkenning.

De weg ligt er spiegelglad bij. IJzel vriest aan. Zelfs wandelend ligt de weg er gevaarlijk glad bij. We starten onmiddellijk met een klimmetje langs de velden waar nog niet zo lang geleden Sparta Schaffen de pannen van het dak speelden. We trekken richting Engsbergen langs een mooie weg doorheen de velden waar slechts zelden door wordt gewandeld via afgepijlde trajecten. We trekken de Lapse heide in. We verkennen dit veengebied langs de andere kant van de baan Diest-Tessenderlo, waar zelden wordt doorgetrokken. Jammer dat ook hier de boel recentelijk heraangelegd werd om het geheel toegankelijker te maken voor fietsers. Niet dat ik het fietstoerisme niet kan appreciëren. In tegendeel! Maar ik genoot van dit stuk ongerepte natuur waar je een weg door heen moest banen om verder te geraken…

Het blijft mooi. Hugo praat honderduit. Hij weet van geen slaaptekort. De wandelwegen zijn zijn habitat. Sven moet nog uit het feestgedruis ontwaken van de voorbije nacht. We zijn alweer een mooie heterogene groep om er dit jaar een prachtige organisatie van te maken.

We betreden de oude zandgroeve van de Rodenberg. Dit jaar laten we de vlakte onberoerd en verkennen we de flanken. Uit een minder ver verleden zien we de restanten van een motorcross parcours. In de jaren zeventig werden hier Belgische GP’s gereden. Ik hoor de motoren nog de berg oprijden… wij trachten ons een weg te banen door een moeilijk te betreden holle weg. Ondanks het feit dat ik paletten heb gelegd op onder water gelopen stukken, is het zweten en zwoegen om ons een weg te banen door dit stuk. Maar het gaat. Alle kapiteins geven groen licht om hier op 30 april door te trekken. Dit is de Gildentocht. We ronden ons bezoek aan de Rodenberg af met een trek door het bos tot we weer een vergeten weg ontdekken. René Smets zal hier samen met andere avonturiers zijn hartje ophalen. De eerste controle is in zicht door het mistige gordijn. Ilse is er nog niet. Het gaat even fout tijdens de voorwandeling. We trekken verder door de prachtige velden “achter Too”. Ook hier knalden twintig jaar geleden de motoren tijdens de Rally van Looi. Hervé en ik halen herinneringen op. Nu genieten we iets “politiek correcter” van het landschap. Mist verhindert ons zicht om alles in de verte te kunnen beschouwen. Maar dit blauwe gordijn zorgt er voor dat elk stukje natuur telkens weer anders kan zijn. Ik geniet en besef dat het op 30 april zo niet zal zijn. Maar ik heb deze brede baan doorheen de velden in het parcours gebracht in de hoop dat een open hemel ons in de nacht kan doen wegdromen.

Voor het eerst proeven we even van de Schoterbossen. Ook hier liggen de paadjes er modderig bij. Ondertussen ontmoeten we Ilse en Dries. Mijn super gemotiveerde vrouw en zoon wachten ons vol ongeduld op. De koffie smaakt heerlijk. We maken van alle baankapiteins foto’s.

email voorwandeling 2010 180

 

In geen tijd doorkruisen we het natuurgebied Gerhaegen. Bos. Kleine slingerende paadjes. De zandvlakte van de V.V.V.-toren passeren we ook. Heerlijk.

De Peerdeposterij is voor het derde jaar op rij onze café controle. Ze hebben vandaag speciaal voor ons zelfs een uur vroeger open gedaan. Het haardvuur zorgt voor warmte en gezelligheid. Koffie en boterhammen. Goeie morgen !!!

Dit jaar wroeten we terug iets dieper door de Kempen. De provincie Antwerpen wordt terug aangedaan. Eerst gaan we grotendeels terug langs hetzelfde traject naar Vorst-Laakdal. Achter de dorpskern zoeken we Eindhout op. Ilse en Dries verzorgen ook de tweede controle. We kruisen doffe verkeersellende wanneer we een opligger dwars over de op- en afrit van de E 313 zien liggen. Iets later wandelen wij gelukkig terug door het bos en weten dat deze controle beter achter het bos komt te liggen.

Om van Eindhout naar het grondgebied van Veerle-Heide te gaan moeten we verharde wegen aangaan. Het zal voor sommigen een welgekomen rustmomentje zijn. Achter de Bavokapel ruilen we het verhard in voor natuurgebied. Heerlijk is het hier. Rust en prachtige kleuren op onze breedbeeldtevee Alles live. Wij zijn de prominente gasten. Eens over het bruggetje ruilen we de weggetjes in voor paadjes door het bos en veen. Even controle op het verhard en in een mum van tijd zitten we opnieuw in natuurgebied. De toekomst van ons land: of woongebied of beschermd natuurgebied, waar je toelating moet hebben om de bewegwijzerde paadjes te mogen betreden in groep. Geef mij maar ongerepte natuur…

Het meest drassige stuk blijft goed bewandelbaar. Het tempo is op deze stukken wel moeilijk te houden.

email voorwandeling 2010 192

 

We trekken naar het centrum van Veerle-Heide. De controle voelt koud aan. Terwijl de KLJ zweet en zwoegt om mosselen klaar te krijgen voor verkoop, zweten de lokalen hun verse adem nog uit. Het is koud en met een voor mij eerder laag tempo is het bij momenten moeilijk om me op temperatuur te houden. Ik vergeet mijn lichamelijke conditie wanneer we door de bossen van Veerle naar Averbode wandelen. Jef is aangenaam verast de abdij van Averbode langs deze kant te bezoeken. We trekken verder naar Molenstede via Averbode. Een eerder klassiek stuk voor diegenen die al meerdere kortere afstanden bij onze club hebben gewandeld. Op het dorpsplein van Molenstede wachten George en Willy ons op met heerlijke preisoep. Lekker warm. We genieten. Wij hebben 47 km. gedaan. Nu begint het klimmen pas. De Broekstraat omhoog, Grasbos omlaag en van onder langs de treinsporen terug omhoog over een prachtige holle weg. We naderen Diest. De safraanberg geeft zich pas te kennen na zijn “knikje”. Hugo merkt op dat we Diest zelden langs deze weg betreden. Meestal vertrekken wandelingen langs deze weg. We omarmen het citadel een laatste maal als militaire basis alvorens het wit huis te betreden. Het doet pijn in het hart van Hugo, een oud para-commando. Binnenkort zal deze basis, oorsprong van alle para divisies, sluiten. Alleen het standbeeld van Pechasus zal ons herinneren aan dit rijk verleden. “Zij die hun verleden niet kennen verliezen hun cultuur,” besluiten Hugo en ik. Hopelijk zal de herinnering levend worden gehouden.

Het Wit huis is nu een laagdrempelig centrum voor druggebruikers. Vroeger was er hier een café. Met de komst van zeven baankapiteins lijkt het café herboren.

Myriam en Louis doen er alles aan om alle kapiteins op hun wenken te bedienen. Het modderig parcours en de koude heeft menig baankapiteins al moe gemaakt. We zijn op meer dan 55 km gestrand en hier zal het parcours al vrij en afgepijld zijn!

Wij trekken samen de Kloosterberg op. En met onze komst valt de koude avond over Diest. Wat is het hier toch mooi…

De anders zo mooie vlakte van Kaggevinne is nu een bar landschap waar de wind ons naarstig zoekt en vindt. Tempo maken Kris. Warm krijgen. Neen dat gaat niet. Warre kraakt. Hij heeft het zwaar. Al een tijdje. Maar wat heeft die man een karakter. Hij is vastbesloten deze tocht te beëindigen. Mooi hoor, maar pijnlijk koud.

We wandelen Assent in en glijden ongemerkt weg langs een achterpoortje recht de volgende helling op. We maken hier een wending. Slaan af, in het veld en belanden plots in de achtertuin van Dokter Vossen. Zulke controles maken een wandeling nog meer tot een avontuur. De dokter en  zijn lieftallige vrouw wachten ons op met heerlijke tomatensoep met balletjes. De warmte van de soep en vanuit hun hart zet ons aan opnieuw de koude avond in te trekken. Het gaat nu voortdurend omlaag en omhoog. Op het plateau van Hermansheuvel slalommen we langs plassen. De afdaling is gevaarlijk en loodzwaar door de modder. Waanrode heet ons welkom met een helling om u tegen te zeggen. We wachten boven en hergroeperen ons.

Op 70 km houden we rust in café “onder den toren”. Een nieuw rustpunt, nu het jagershof voorgoed de deuren heeft gesloten. We zullen de herberg missen. Café onder den toren laat ons zien hoe het dorpsleven in Vlaanderen nog kan zijn. “Ons kent ons en tapt nog een pint voor heel den toog.”

We zijn nu op bekend terrein. We wandelen het traject Halen-Waanrode omgekeerd. Op 1 mei kunnen we van deze mooie omgeving genieten bij daglicht. Nu werken wij het traject in het donker af. In de fruitgaarden is men met het snoeien begonnen. Nu geraak ik vlot over de stijgende veldweg richting Loksbergen. Tijdens mijn vorige verkenning per fiets lag de sneeuw hier opgehoogd tot wel 50-60 cm. Het valt ons vanavond op hoeveel kapelletjes we passeren. Eens het oude klooster van Loksbergen voorbij betreden we de enorme holle weg. Tot 12 meter diep gaat hij. Het klimmen duurt best wel een poos. Door de verscheidene bochten in het traject en het diepe karakter van de weg zien we niets. Klimmen in het donker. Kijken waar je je voet zet. De rust is intens. Hier is het stil. Boven wacht er ons modder. Opnieuw slalommen. Het is zo dat sommige trajecten langer worden dan de kaart aangeeft. Tussen de holle wegen in Halen wacht Louis ons voor de laatste keer in de wagen op. We slaan de nodige reserves op en stijgen opnieuw na enkele minuten naar boven. Korte maar krachtige hellingen op het onverhard eisen krachten van het lichaam. We moeten nu boven op elke helling hergroeperen. Het gaat niet meer vlot. Sommigen onder ons nemen zich voor intensiever te gaan trainen. De holle wegen zijn prachtig maar zwaar en gevaarlijk. Na een half uur verlaten we dit eigenzinnige landschap en horen we terug auto’s voorbij razen.

De werken aan het kruispunt van Webbekom industrie houden de spanning er in voor het bepalen van ons definitief traject in mei. Als we geluk hebben, kunnen we  door een gloednieuwe tunnel onder het wegdek. Indien de werken nog volop bezig zijn, zullen we de situatie moeten bekijken. Nu kruisen we de gevaarlijke wegen, op-en afrit van de E 313. Zonder kleerscheuren belanden we op het fietspad langs het webbekoms broek. Achter het Sint Jansklooster stijgen we opnieuw. Men vraagt hoeveel hellingen er nog komen. Het is stil geworden in de groep. Het doet pijn. We zakken in tempo om de groep meer samen te kunnen houden. Het doet pijn. Achter het centrum van Zelem houden we controle in de garage van de familie Engelen. Mariette en Willy hebben heerlijke wafels gebakken. Het bestuur van VOS Schaffen staat er. De bevoorrading is tot in de puntjes georganiseerd. Zo zal het op 30 april ook zijn. Gezelligheid en een goede organisatie, daar gaan we voor! De voorzitter stelt voor dat ik het traject inkort. Hij ziet dat sommigen in de groep lijden. Ik vertel Louis dat we deze wandeling zullen beëindigen met gans de groep. We nemen onze tijd. Met wat langer te rusten zit de sfeer er terug wat meer in. Humor smeert de gewrichten. Ik zie terug een glimlach op sommige gezichten verschijnen. Ach, elke wandelaar die honderd kilometer wandelt, heeft momenten dat hij creveert van de pijn. Elke keer opnieuw zijn er momenten dat je alleen aftelt. Dat je de schoonheid van de natuur niet kan zien. Maar dat je enkel de pijn van brandende voeten kan voelen, het gekraak van overbelaste gewrichten. Het hoort er allemaal bij. En het maakt deze 100 km achteraf nog veel mooier.

We trekken richting Mellaar doorheen bossen die hun paden zijn vergeten uit te tekenen. De stilte heet ons andermaal welkom, en geeft ons een rondleiding in zijn paleis. Ik hou van het nachtwandelen.

In Mellaar wacht er ons een primeur: een rugzakrust. Een niet af te slagen tip voor elke dagtripper! Ik haal zeven bananen uit mijn rugzak en de controle is begonnen. We beginnen aan onze laatste zeven kilometertjes. Kilometers om van te genieten. Hees bos in volle glorie. Er lijkt geen einde te komen aan de slingerende paadjes.

We arriveren blij en voldaan aan de gildenzaal om half drie in de nacht. Een uur na de geplande aankomst. Het café van de gildenzaal is nog open. Schaffen is nog aan het feesten. We heffen het glas op een geslaagde voorwandeling en een parcours dat unaniem wordt goedgekeurd.

email voorwandeling 2010 215

02:03 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (4) |  Print | |

Commentaren

dat beloofd Alweer een mooie omloop uitgezet
ik kijk er al nieuwsgierig naar uit

Gepost door: Smets René | 14/02/2010

Dat kan niet meer stuk ! Ik kijk al uit naar deze editie van de Gildentocht. En als de baankapiteins wat intensiever gaan trainen, dan zal ik dat ook maar doen zeker ? Ik kon me al perfect inleven in het parcours, ik beleefde het alsof ik aan het stappen was.

Gepost door: Luc guns | 14/02/2010

Aanrekkelijk Wow, dat ziet er goed uit...

Gepost door: Clement | 15/02/2010

Voorwandeling Gildentocht Schaffen Prachtig verslag Kris.Mooie foto´s.
Dat het parcour zwaar is,weten we al.
Hugo.x

Gepost door: Hugo Bonnyns | 04/03/2010

De commentaren zijn gesloten.