16/05/2016

Craintes fondées mais heureusement non arrivées pour cette 9ièmé édition mémorable

Bien le bonjour à tous,
 
C’est l’esprit libéré que je reprends la plume pour ce compte rendu de cette 9ième édition de la Gildentocht.  Ceux d’entre vous qui avaient lu mes impressions et craintes après les reconnaissances seront content de lire que tout c’est en fin de compte bien passé.
Le pluie de la semaine n’ayant pas arrangé les choses, et les prévisions nocturnes n’étant pas favorables, c’est plein de points d’interrogations que je pris le départ.  Dés la départ, un ciel gris-bleuté ne fit espérer une nuit relativement calme au niveau des précipitations.
 

IMG_1003.JPG

Ayant pour objectif principal de ramener à bon port tout mon groupe plutôt que de chercher coute que coute à respecter mon timing,  nous voici chemin en direction d’Asdonk premier point de repos.  Section idéale pour moi afin de jauger l’état du terrain.  Comme je m’y attendais, certaines portions présentaient de nouveau un caractère glissant.  Levant un peu le pied, j’arrivai sans encombres à notre premier contôle dans le temps imparti.  Il allait en aller autrement dans la suivante ou un passage entre 2 barrières allait causer un petit retard que l’état du terrain ne me permis pas de récupérer pour arriver aux étangs d’Averbode avec quelques minutes de retard.  Retard qui allait augmenter de quelques minutes encore suite à la délicate descente de Testelt et celle de Rillaar.
 
DSCN8771.JPGLa pluie ayant fini par s’inviter, heureusement de façon modérée, allait ajouter de nouveau qualeues doutes dans mon esprit.  Cependant loin de me laisser démonter, c’est avec joie que mes souvenirs de reconnaissance allaient me permettre de négocier le parcours sans aucun faux pas afin d’arriver à la halte d’Aarschot contant de pouvoir se mettre quelques minutes à l’abri des gouttes éparses mais présentes.

La section nous conduisant ensuite vers Gelrode ne fus pas des plus évidentes de part premièrement d’une délicate longues descente abrupte le long d’Aarschot er ensuite d’un passage difficilement repérable (la nuit en tout cas) dans les bois de Gelrode mais le bonheur souriant toujours aux audacieux, après quelques minutes de doutes je pus trouver le bon chemin et continuer à mener mon groupe vers le dernier contrôle avant la vitesse libre.
La dernière section en groupe m’état assez connue de par le fait que de nombreux clubs utilisent régulièrement les mêmes chemins c’est satisfait que libérai tous les marcheurs de mon groupe sur la seconde partie à allure libre nom travail principal étant terminé, temps pour moi de profiter de la nature et du temps couvert mais sec sur les 49 derniers kilomètres.  M’étant assuré que le couple de marcheurs que je laissai derrière moi n’y voyait pas le moindre inconvénient.

C’est donc une fois de plus relaché de toute pression que je m’en fus, profitant du temps sec et de l’agréable DSCN8795.JPGnature en direction de Nieuwrode pour un petit déjeuner bien mérité après 55 km de passages parfois assez glissants.  M’étant bien restauré me revoici chemin suivant longuement le versant surplombant le centre de Nieuwrode- village  avant de retrouver la grand-route à traverser.  Passé cette dernière nous voici reparti par les chemins parfois glissants à l’extrême des suite des pluies récentes.  Au détour du hall-omnisport de Tielt-Winge je retrouve une partie de membres de mon groupe ayant bien raison de profiter des bienfaits d’une bonne Filou.  N’à t-on pas que le bien que l’on se fait dirait un autre.  C’est en leur compagnie que je vais effectuer une bonne partie de la suite de notre Gildentocht.

Le temps de revoir Kris et Mario lors d’un des derniers contrôle voiture et de profiter d’un bon sandwich (sans beurre, merci Mariette) et nous voici déjà reparti à l’assaut des chemins de terre bien damés nous conduisant vers Bekkevoort alors que déjà la périphérie de Diest se profile à l’horizon.  Une bonne banane sur le pouce et nous voici reparti direction Kaggevine tout en contournant le Princenbos et en saluant un chêne plusieurs fois centenaire.

IMG_4183.JPG

Ici heureusement l’état des sentiers est assez convenable afin de nous permettre de profiter des grandes vues panoramiques plutôt que de regarder ou l’on mets les pieds.  Un arrêt voiture à zichem et dejà voici que se profile Molenstede lieu de notre ultime contrôle.
 
IMG_4197.JPGMes compagnons de route ayant décidé de se laisser charmer pas les appels d’une Ommegang, je repartis seul car la fatigue mais surtout les cloches de l’arrivée me poussèrent à ne pas trop m’attarder.  Bien aidé par ma connaissance des lieux mais aussi par la carte du parcours, cette dernière section s’avéra plus aisée et la longue descente le long du site militaire me semble bien plus courte que lors des reconnaissances (et surtout moins inondée).  Après une dernière traversée dangereuse de la grand-route, cap sur la Gildenzaal pour une arrivée sous la cloche et les applaudissement comme de coutume.
Merci à tous pour cette nouvelle superbe organisation, au club pour ses ravitaillements toujours parfaits et sa bonne humeur conviviale, aux responsables parcours qui ne nous ont pas épargné, aux marcheurs dans nos groupes sans qui tout ceci ne serait pas possible et vivement les éditions à venir car ce sont bien tous ces éléments qui nous font aimer et revenir chaque année avec plus de plaisir et pour moi de stress de mener à bon port le groupe dont j’ai la responsabilité.
 
 
Je vous laisse tous ici-bas, merci de votre lecture et à un de ces jours sur l’une ou l’autre marche que compte notre magnifique pays pour qui sait bien y regarder.
 
Herve,

IMG_1090.JPG

17:55 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

09/05/2016

De negende; een momentum waar nog over nagekaart zal worden

lucia waterpad.JPGDe negende Gildentocht is achter de rug. Al blijft ze mogelijk nog wel even nazinderen op de ruggengraat van vele wandelaars. Het was onnoemelijk zwaar. En er kwam maar geen einde aan. Het ging niet over enkele stroken moeilijk begaanbare wegen. De ganse tocht was bezaaid met modder en water.

Wandelen is de aarde voelen. De afwisseling van de ondergrond geeft je een andere gewaarwording. Afwisselen van verhard naar onverhard, van zand naar klei maakt de wandeling tot een avontuur. De gildentocht tracht elk jaar opnieuw de wandelaar in contact te brengen met de eigenaardigheden van de streek. Diest kent vele variërende omstreken. Dat is zeer dankbaar om als wandelclub en parcoursmeester, parcoursbouwer gebruik van te maken. Dit jaar kozen we de streek van Aarschot uit. De stad,omgeven door vele gemeenten, die zich laat kennen, door zijn Hagelandse heuvels.  We moesten bij momenten op zoek gaan naar eerlijke wegen. Wegen die de omgeving prijs konden geven. Die je konden vertellen hoe mooi de streek wel is en hoe het echt voelt om door het hageland rond het Aarschotse te wandelen.  Wegen die ook sterk afhankelijk bleken te zijn van de weersomstandigheden. In februari  zagen ze er niet uit. Maar dat gebeurt wel vaker. De winter houdt mens en dier weg van moeilijk bereikbare streken. Niemand had durven denken dat dit vervormd landschap terug zou verschijnen op het einde van april. Want de laatste verkenningen, de weken voor het laatste weekeinde van april, was de rust weer gekeerd op de wandelwegen.

micky modder.JPG

Het is echter anders uitgedraaid. Moeder aarde heeft zijn duivels los gelaten op ons. Ik heb wandelaars zien creperen, ik heb ze zien vloeken, ik heb er zien genieten. Maar één ding hadden ze allemaal gemeen, de focus. Van de snelwandelaar die zien blik niet losliet van het modderpad. Armen recht vooruit, de benen gestrekt, balancerend. Tot de rustige groep van wandelaars die een poosje geleden nog een trappist hadden gedronken op de vorige controlepost. Nu, zoekend, zich een weg banend door de modder. De focus, bij hen, de concentratie om niet uit te glijden, niet toe te geven aan pijnlijke gewrichten door het voortdurende glijden. De focus doorheen het verbeten gezicht waarachter een beetje glimlach, wetende dat dit een momentum is waar nog over nagekaart zou worden tijdens volgende lange afstandstochten.

rené Druppels in de plassen.JPGDit is de Gildentocht.  De 100 kilometer waar er geen verschil wordt gemaakt tussen dag en nacht. De 100 kilometer waar elke 100 meter verhard er 100 te veel zijn.  De 100 kilometer die deelnemers het land in stuurt die op zoek gaan naar dit avontuur. Wandelaars die door en getraind zijn. Een lichaam hebben dat gehard is tegen tegenslag, een mentale kracht,  een weerbaarheid tonen die bergen kan verzetten. 132 wandelaars startten met als doel het einde te halen. 130 volbrachten de missie. U bent allen helden!

Deze onvergetelijke ervaring werd mogelijk gemaakt door een enthousiast team van vrijwilligers. VOSkes in hart en nieren. Ze hier opnoemen en vermelden is onmogelijk. Elk jaar hebben we wandelaars die door blessure niet kunnen starten. Maar zich vrijwillig aanbieden om mee te helpen en zo toch een stukje van de sfeer willen opsnuiven. Dit jaar hebben Mario en Inge ons vergezeld tijdens de nacht. Een dikke merci ( dit vraagt naar meer…) Onze trouwe sponsors Rudy van dé wandelzaak Dorne Sport en Lode Aelbers, dé Podoloog hebben het mogelijk gemaakt 8 unieke t-shirts te kunnen schenken aan de 130 helden van de dag. Brouwerij Haacht maakte het feest compleet door elke deelnemers te trakteren op een heerlijke Gilden.

Onze club is bezield door het gebeuren. Houd ons in de gaten de komende periode. Er staat wat te gebeuren.

 

kris, marijke en hans.JPGKris hazenboschgroep 6.1.JPGgroep 6.2.JPG

23:19 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

16/03/2016

Sentiments mitigés en reconnaissances

A la lecture du titre de ce compte-rendu d’aucuns se demanderons ce qui se passe mais je dois avouer ce que j’éprouve entre les mots que mon cœur dictent et ce que ma raison pense. Loin de moi l’idée de vouloir prendre un parti car entre la période actuelle et la date effective de laGildentocht le temps devrait permettre de changer beaucoup de choses. Et quand je parle de temps je fais mention aux deux, le climatique mais aussi le matériel.
Ce n’est pas la première fois que je me trouve face à ce dilemme cependant cette année ma raison prends un peu le dessus. Mon propos n’est pas d’émettre des critiques car je dois avouer que le parcours est parfaitement compatible avec l’âme de la Gildentocht cependant les conditions climatiques de cet hiver conjuguées avec le difficultés du parcours nocturne me font émettre ces doutes. En bien d’autres occasions par le passé je me suis demandé comment nous parviendrions à mener à bon port le groupe tant la tâche me semblait difficile bien souvent dans les bois, et chaque année nous sommes tous parvenus à mener nos groupes à bon port et dans les temps.P1030597.JPG
Ce qui m’ennuie le plus c’est qu’entre le premier passage le 6 février et une seconde visite des 38 premiers km deux semaines plus tard le terrain c’est encore dégradé d’avantage. En de nombreux endroits l’eau s’étend parfois sur plusieurs mètres en longueur mais aussi en largeur et la nature du sous-sol n’est pas toujours propice à une évacuation rapide de ces exédents. Le niveau global des rivières ayant augmenté de plus de 50 cm sur cette courte période.
Ajoutons à cela la destruction partielle due à un lourd charroi, voire de petits plaisantins en 4x4 et la recette en est un terrain à certains endroits impraticable en la présente période de fin février.
Ne croyons pas que je ne vois que le négatif de la situation, loin de moi cette envie mais ceci est un élément dont je ne puis faire abstraction car en tant que capitaine de route, j’ai la pleine responsabilité des personnes composant ce dernier.
Il est vrai que j’aimerais mieux me réjouir de ce nouveau challenge qui s’offre à moi et m’enchanter du plaisir de pouvoir faire découvrir cette fantastique région d’Aarschot encore plus vallonnée que ce que nous avions pu découvrir par le passé. Mais ce serait me mentir à moi-même et par la même occasion à vous, amis lecteurs, que de prétendre que tout va pour le mieux dans le meilleur des mondes. Comme tout être humain j’ai mes doutes; trop parfois, j’en conviens, et tandis que la sortie de l’hiver devrait me permettre de revoir la vie du bon côté, la grisaille continuelle accompagnée de pluie me plombe le moral à tel point que j’éprouve des difficultés à voir le verre à moitié plein.

P1030603.JPG


Que mes états d’âme ne vienne pas malgré tout plomber la bonne ambiance qui règle toujours en cette fin d’avril début mai sur cette superbe organisation qu’est la Gildentocht. Que tout cette eau qui inonde le parcours soit alors passée sous le pont d’ici là ce qui me permettra de revoir la vie d’une couleur plus chatoyante qu’en ce moment ce qui pourra enfin me rendre le sourire qui me fait défaut actuellemnt.
Enfin en quelque mots une idée des coins visités en cette édition. Départ en direction d’Asdonk avant de redescendre vers Averbode. Passé le village, direction Testelt et passage escarpé bien obligé par l’antenne avant de rejoindre le Demer en direction de Messelbroeck. Ensuite direction Aarschot en passant par Rillaar avant de contourner la ville côté Brabant. De là direction Gelrode puis de Wezemaal qui termine la partie en groupe. Le parcours fleché conduit ensuite vers Nieuwrode, Tielt-Winge avant de remonter en direction de Kaggevinne. Ensuite direction Zichem avant de rentrer au bercail.P1030650.JPG

Je veux y croire, ne pas me laisser démoraliser par la pluie et offrir à tous une nouvelle expérience unique comme seul VOS Schaffen nous permet de vivre.
A bien vite sur les routes, le moral de nouveau bien haut et la joie dans le cœur.
Et pour ce qui concerne le détail du parcours, il faudra attendre de le vivre ‘live’ fin avril.
Hervé,

23:08 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

12/02/2016

'Modderen in het land van water en modder' tijdens de voorwandeling

P1030853.JPG

Op zaterdag 6 februari vond de voorwandeling plaats van de komende, negende Gildentocht 100 km. Traditioneel wordt er om 6 uur in de ochtend gestart aan de Gildenzaal in Schaffen. Er wordt getracht hetzelfde traject te wandelen zoals dat zal gelopen worden op 29 april. De voorwandeling is een verkenning voor de baankapiteins en een generale repetitie voor de bevoorraders en bezige bijen achter de schermen van onze club. Het werd een loodzware editie. Het parcours lag er zeer slecht bij. De wegen waren veranderd in modderpaden of waren onder gelopen door de overvloedige regen van de voorbije dagen. Als bij wonder bleef het gans de dag droog. 9 baankapiteins en 5 genodigden vertrokken in de ochtend. 11 wandelaars kwamen de volgende nacht terug binnen tegen 4 uur, bijna twee uur later dan het geplande uur, tegen een snelheid van  6 km/u. Deze late aankomst was te wijten aan de uitzonderlijk slechte staat van het parcours, maar ook aan het zware karakter er van. Het is zwaar en ontzettend mooi. Ondanks het feit dat er elk jaar een nieuwe omloop wordt aangeboden, is deze editie verrassend vernieuwend.

De start wordt genomen naar Engsbergen, deelgemeente van Tessenderlo. Even piepen in de neus van Limburg en gauw terug naar Diest. Na het prachtige natuurgebied Asdonk te hebben bezocht met zijn mooi landhuis aan 'den Engelsen hof' (de wandelaars van 6.5km/u herinneren zich vast nog dit bezoek toen ze niet zo vriendelijk werden verzocht het domein onmiddellijk te verlaten), bezoeken we het prachtige Arendschot in Molenstede, Diest. Andermaal, mooie dreven door het bos, het kasteel, omgeven door grote boerderijen, waar het werk moest gedaan worden van de grote landerijen. Wij ploegen verder tot we P1030594.JPGvastlopen aan het vroeger vijvers van Averbode (Vele van ons kwamen hier met het gezin of met de jeugdbeweging zwemmen in de vijvers. Nu is alles opgekocht door Mijnheer Verbeeck. Hij wil hier topsporters aan het werk laten, massa manifestaties laten plaats vinden. Dat laatste greep de buurtbewoners bij de keel en deze stapten naar de rechtbank. Sindsdien is het hier stil en mooi onderhouden). Het pad is volledig ondergelopen. We zoeken samen met wandelaars die op het traject van Pascal for ever zitten, naar een doorgang doorheen dit broek. Al dan niet droog lukt dit en kunnen we verder. Eerste overdekte controle in de visclub van Averbode. Heerlijke mensen, zalige sfeer, lekkere koffie en verder naar het land van het water. De voortberg is mooi en best hoog voor deze streken. We beklimmen hem twee keer. Onder hem heeft hij al het water weggedrongen. Het zit opeen gestapeld in de vele weien rondom hem. Het zijn watervlakten geworden. De ark van Noë lijkt niet ver weg. In de verte houdt een goederentrein het hoofd nog net boven water. Maddy heeft het naar zin. Ze vindt het ploeteren door de modder leuk. Het doet haar beseffen dat we in het onverhard zitten. We dopen ons wandelen om naar modderen. Het kruipt niet in je koude kleren! We houden een wagencontrole aan de kerk van Messelbroek en gaan nu echt nieuw gebied in. Hier zijn we met de Gildentocht nog nooit geweest. Spannend en verfrissend. Als baankapitein heb je het traject zo'n drie tot tien keer gewandeld vooraleer de echte gildentocht plaats vindt. We volgen de waterloop, we kruisen de waterloop die uit zijn oever is getreden. Rudy probeert de voeten droog te  houden, Jef maalt er niet om (hij heeft ook wel goede waterdichte hoge wandelschoenen aan). De eerste klimmen, vals plats (voor de getrainde ardeense wandelaar) komen er aan. De konijntjes berg is prachtig. Je bewandeld hem in etappes. Trapsgewijs ga je telkens hoger. De groep wordt elke keer weer op een lint getrokken. Ook dit maakt de wandeling bijzonder zwaar. Altijd opnieuw wordt de groep uitgerekt tot een lange spaghetti sliert en dan wordt de groep weer samen gebracht tot een compact geheel. Tot hiertoe toch nog... Rillaar volgt. Het Rot is dan toch een beetje opgedroogd geraakt.P1030719.JPG Even pause. Ilse en Louis zorgen voor dranken en een havermoutreep. Sterke kost. Opnieuw door modderwegen en een volgend natuurgebied in. Hier loopt het fout. We horen een man zijn stem uit zijn keel roepen. "Ge moogt daar niet in!!! Dat is privé!!! Heeyyyy!!! Terugggkoooomèè!!!" Jef en Jef waren iets achter ons en hebben hem al ontmoet. Hij geeft aan de eigenaar te zijn en zegt dat het niet meer toegelaten is dit gebied in te wandelen. Zijn buurvrouw had ons bij het teruggaan er op attent gemaakt dat we, eens we  het natuurgebied betraden, gefilmd werden. Rudy vroeg haar dat het de VTM of VT4 was die daar voor zorgden. Mensen met geld. Een vreemd volkje. Toen ik zijn land betrad zag ik er een jagerstribune in het landschap staan. Een oude, witte terrasstoel stond in een kabinetje eenzaam te staren naar het groene natuurgebied. Hugo gaf aan dat  hij hier vroeger meermaals was doorgewandeld. De man wil in zijn eentje van de natuur genieten. Ik trachtte het te begrijpen door me in te beelden dat er bij regelmaat wandelaars door mijn tuin zouden lopen. De groep reageerde niet echt begripvol. De natuur ondergaat het lot van uitgestorven diersoorten. Ofwel worden ze ondergebracht in beschermde reservaten ofwel eindigen ze in dierentuinen. Wordt het er beter op wanneer natuurpunt, of hoe de overheid zijn natuurbeleid in de toekomst ook zal noemen, een stukje ongerepte natuur omvormt tot een goed georganiseerd park, waar de paadjes voor de wandelaar goed en duidelijk zijn bewegwijzerd. Wandelclubs hoeven niet meer voor de afpijling te zorgen. Dat heeft Natuurpunt al gedaan. De ongerepte natuur lijkt hoe dan ook te verdwijnen. Het besef deed me nog meer genieten van deze tocht. De laatste etappe naar de controle in Aarschot was een opeenvolging van paadjes die haaks op elkaar een hogere eindbestemming zochten. Jef en Jef corrigeerden hier en daar de kaart, waardoor we wat achter de groep geraakten. En dan stootte Jef Sterckx zich domweg aan schiejestiejn ( een paaltje dat de scheiding tussen twee grondgebieden aangeeft). Het leek bij aanvang wel weg te ebben, maar toen we na onze rust in café de Presley pas echt aan het klimwerk begonnen, gaf zijn knie aan dat dit niet ok was. Jef wou geen risico's nemen en besloot voor  het eerst in zijn leven een 100 km tocht te staken. Wij raakten de stadskern van Aarschot even aan en trokken snel terug de natuur in. Het is verwonderlijk hoe dicht de prachtige natuur hier langs de stadskern ligt. We passeren de Orleanstoren. De legende gaat dat hier één van de bewakers een arend schoot. De plaats waar de arend neer viel zou van dan af Arendschot heten, wat we nu kennen als Aarschot. Het is een voorrecht te kunnen wandelen met Hugo en Filip Bonnyns. Vader en zoon zijn geboren en getogen in Aarschot. Ze zijn waardevolle gidsen tijdens deze voorwandeling. Het is daarbij ongelofelijk dat Hugo op zijn leeftijd van 75 jaar deze winterse tocht nog aangaat. Wat een karakter! We P1030793.JPGbezoeken zijn 's Hertogenheide. Langs deze kant woont Hugo, hier maakt hij lange wandelingen met de hond. Wij slingeren doorheen het gebied. Bospaden nemen ons mee naar heidegebied dat door de Diestiaanse heuvels loopt. Wat is het hier mooi. Op 30 april zal de ochtendstond ons toelachen. De heuvel volgen zich op. Verharde wegen zijn slechts verbindingen tussen Hagelandse heuvels. Die kort maar krachtig zijn. Het laatste stuk van de groepswandeling hebben we aangevangen. Om de eeuwenoude wijnmuur te bereiken moeten we velden oversteken. We blijven hier tenslotte liever op het gebergte. De druivenranken verschijnen voor het eerst aan de horizon. De groep merkt op dat het één van de meest gevariëerde Gildentocht is van de voorbije. De wijnmuur overbruggen we. Deze muur werd twee-driehonderd jaar geleden gebouwd om de druivenranken te beschermen tegen de gure wind die de kostbare vruchten zou kunnen vernietigen. Al in die tijd werd er wijn gemaakt in deze streek. Er wordt wel meer beweerd dat Frankrijk zijn wijncultuur heeft overgeërd van België. In de Keltische periode zou er in onze streken veel wijn zijn geproduceerd.  Mariette en Willy staan traditioneel klaar om de laatste controlepost te verzorgen met warme soep. Op 30 april nog even tijd vrij maken voor een groepsfoto en dan gaan de poorten open. Reeds op 51 km. Tijdens de voorwandeling blijven we in groep. Sven verlaat ons. Hij had op voorhand aangegeven niet het gans traject mee te wandelen. Alles op zijn tijd. Maar ook voor hem was deze zware maar mooie editie in de benen gekropen. Vang dit begin niet te snel aan. De beninksberg komt er aan. Hier klim je enkel tientallen meter echt naar boven. De overgebleven groep maakt even tijd voor een groepsfoto. De avond valt we trekken naar Nieuwrode, waar we zullen ontbijten in de voetbalkantine. Hiervoor is het gebied Kluis volledig geasfalteerd. We vermoeden dat velen onder ons dit niet erg zullen vinden. Het is zwaar. Guy en clubmakkers wachten ons op met lekkere warme koffie. Fons van onze club heeft de bagage bij. Wij eten boterhammen met gebakken ei. Dank je wel Stefan Mertens om ons te trakteren op heerlijke clubs en eitjes van jullie Smulhuisje! Een aan te raden broodjesbar in het Looise (Tessenderlo). Ook Filip heeft last van de knie. Hij ziet af, maar  Bonnyns een cynoniem voor niet opgeven. De avond is gevallen, de hemel vertoont mooie sterren. "Schoon weer moet ge verdienen", zegt Maddy ons. Ik hoop dat velen van ons hun communiezieltje nog op zak hebben (en bij zonden het even over de haag hebben gesmeten...). De tocht wordt nu minder uitgesproken heuvelachtig. Een mooie vergeten holle weg brengt ons bij de steenweg boven. We verlaten hem om het Mostingbos te betreden. Het pad dat we bewandelen twijfelt tussen het bos en het weiland. In het bos ontmoeten we eeuwige drassige dreven. We ruilen het bos om voor opnieuw druivenranken. De natuur neemt ons mee, weg van de drukbevolkte oorden. Hopelijk krijgen we de toelating van enkel gemeenten om hier te mogen vertoeven. Het gevaar sluipt hier in één weilandpadje. Wordt ons de pas afgesneden, dan zullen we een stuk verhard boven langs de autostrade erbij moeten voegen. Wij trekken een pad doorheen een veld. Terwijl de kaart hier nog een duidelijk pad aangeeft, heeft de boer onverwijld verder geploegd. Wij hopen dat de ambtenaar van dienst dit pad niet is vergeten! Filip kan echt niet meer. Ik maan hem aan om de tocht te staken. De Wase 100 is op komst. Nu geen tijd om verdere risico's te nemen. het pad mag dan wel vlakker zijn geworden, de modder doet elke pas lijken op een evenwichtsoefening. En dat kruipt in de knieën. De groep wordt kleiner. Ik check nog even een stuk lager gelegen weiland, merk dat het overbrugbaar is. We zetten deze moeilijke tocht, ondertussen in het donker, verder. De dreef die hier op volgt ligt er gevaarlijk bij. Hugo komt, ondanks zijn wandelstok ten val. Hervé krijgt het moeilijk en stelt de zin van deze voorwandeling in vraag. Elke honderd kilometer tocht kent zijn laagtes. De groep kraakt. Ondanks dit wonderschone landschap. Maar het wordt gecamoufleerd door het donker. Ook dat is de Gildentocht, hoe je hem ook bewandeld, elke keer vragen wandelaars zich af of het niet mooier is de tocht omgekeerd te lopen. Dat zal dit jaar niet anders zijn. De wandelaars van de voorwandeling hebben het voorrecht alle trajecten in het daglicht te kunnen wandelen. We hebben het Mostingbos is ingeruild voor het Tienbunderbos. We dribbelen langs de flanken van deze heuvel op en neer. We gapen naar de helling. Na enkele honderden meters vallen we tenslotte de diepte in en komen we een wei uit die ons terug wat omhoog doet gaan. We trekken nu naar Tielt-Winge. Het meest verharde stuk van onze negende Gildentocht. We houden halt in de sporthal. Gunther ontvangt ons hier in zijn pas vernieuwde cafétaria. De tapkranen vloeien rijkelijk. Een boerke stella smaakt hier echt wel heerlijk, al ben ik eigenlijk geen stelladrinker. De meesten onder ons laten het zich smaken. Na deze rust gaat het terug de natuur in. Ik heb besloten, om geen risico te nemen en een stuk van het Ralisbroek in te ruilen voor verhard. Een verantwoorde keuze die niemand me kwalijk neemt. In geen tijd zitten we terug op het parcours. We kruisen de baan Diest Leuven en zoeken terug onze voorzitter op doorheen de heuvelachtige fruitgaarden. We hebben inmiddels een achterstand opgelopen van een klein uur. We blijven nu in de heuvelachtige appelgaarden van het Hageland. De watertoren van Bekkevoort nadert. We dalen in een prachtige holle weg naar het Kerkhof en ontmoeten er Willy en Maria. Een laatste wagencontrole vooraleer we de wandelaars van de kortere afstanden zullen ontmoeten. We hebben hier een 77 km afgelegd. Het tempo is gezakt. We willen deze groep kost wat kost binnen krijgen. We hebben al te veel mannen moeten afgeven. De vrouwen Hilde en Maddy zijn nog in super vorm. Dit jaar hebben we opvallend veel vrouwen die zich hebben voor ingeschreven. Een boeiende trend! We betreden het Kaggevins veld. Bekend gebied voor de Gildentocht. Maar de wegen en paden die we nu  hebben uitgekozen verschillen van de vorige. Alex had met de overvloedige regen al enkele alternatieven uitgetekend. Hier bleek dat dan weer niet nodig. De natuur is soms onvoorspelbaar. Kaggevinne controle op 84km. Wij maken gebruik van de gastvriendelijkheid van 't Goegedacht. Het is nacht velen van ons zijn of worden moe. Het is een zware 100 km zo vroeg in het jaar in dit barre landschap. Ik tracht de groep op tijd, na 20 minuten terug op stap te krijgen. Het is al een tijdje moeilijk om het strakke schema te blijven volgen. Achter het centrum de enige (verharde)weg naar boven en dan duiken we iets ongewoner naar beneden richting zichem's veld. Eens we dit veld hebben bereikt gaan we langzaam maar zeker opwaarts tot we de eerste wegen van Zichem zullen bereiken. Deze trage klim heeft de groep nog meer uitgeput. Gelukkig heeft Fons deze echt wel noodzakelijke wagen controle bemand. Heerlijke zelfgemaakte wafels en genoeg drinken. En dat na amper 4 km van de vorige controle. Peter Vos, die Daniel De Bleeckere, wegen afwezigheid, zal moeten vervangen, geeft aan dat hij het hier ook heel moeilijk heeft. Verder gaan. We laten de Maagdentoren links van ons liggen en gaan voorbij het station van Zichem op zoek naar het broek van Molenstede. Hier hebben weinigen van ons tot nog toe gewandeld. Eigenaardig. De weg loopt dwars door het sompige broek, dat wordt bevoorraad door de Demer. Maar het blijft er wonderwel droog. In Molenstede hebben Mariette en Willy er andermaal voor gezorgd dat de Molensteen is opengebleven. We zitten ver achterop ons schema. Wat een triomfcontrole zou moeten zijn, zoals de voorbije jaren, is nu een moment van terug op krachten komen om het laatste stuk van 7.2 km te beëindigen. Ik heb ondertussen ook last van de knie. Niet goed. Het laatste stuk gaat voor iedereen wonderwel goed. Het is zeer gevariëerd. Nog wel twee klimmen, maar de tocht eindigen over het Schaffens vliegveld, maakt het heel speciaal. Voor ons bijzonder speciaal, vermits onderaan de ganse vlakte onder water staat. De voeten worden een laatste keer getrakteerd op natuurlijk regenwater. En dan, eens uit de kazerne, is het maar een boogscheut van de finnish. Wat een wandeling, wat een reis door de natuur, wat een avontuur. We kijken er naar uit om met alle gildentocht leden dit avontuur opnieuw te laten beleven!

tot binnenkort!

Kris

 P1030631.JPG

17:11 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (1) |  Print | |

Inschrijvingen afgesloten voor nieuwe leden

Alle wachtlijsten zijn vol. Er kan niet meer ingeschreven worden door wandelaars die de Gildentocht in 2015 NIET hebben mee gedaan. De deelnemers van vorig jaar hebben nog de tijd tot 2 april om zich in te schrijven. Op 3 april gaan de reservelijsten onverbiddelijk van kracht. Er zijn in totaal 35 wandelaars voor ingeschreven. Er staan veel meer wandelaars ingeschreven omdat velen zich op verschillende lijsten inschrijven. Vandaar dat je achter de naam (2) of (3) of (4) ziet staan. Dit cijfer wijst op de voorkeur van de desbetreffende wandelaar.

16:01 Gepost door VOS Schaffen | Permalink | Commentaren (0) |  Print | |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende